Xterra Belgium

Zaterdag 10 juni 2017. Het Xterra circus spoelt terug aan in Namen, België. En niet zoals vorig jaar met weken vooraf regen, nu met weken vooraf zon en droogte. Er kon dus dit jaar wel gezwommen worden in de Maas.

Met 700 man/vrouw in de Maas en klokslag 14u30 begon de Maas te kolken. Ik kon redelijk van voor starten en we moesten bijna een volledig rondje zwemmen rond ‘Île Vas-t’y-Frotte’. Nadat ik op het einde nog enkele slagen kreeg en mijn zwembril eventjes moest heraandoen, kwam ik na zo’n 24 minuten uit het water gestrompeld zoals gewoonlijk. Snel mijn wetsuit afdoen en huppakee, Scarlett bestijgen.

Xterra Namen

De eerste klim naar de citadel moest ik kalm blijven en rustig omhoog fietsen. Er zoefden me daar heel wat atleten voorbij, maar die zou ik deels wel terug inhalen later in de wedstrijd. Tot zover het strakke plan. Ik had wat last van de warmte en dat sloeg op mijn maag.  Altijd leuk dat zonnetje en de warmte, maar soms verlang ik alweer naar sneeuw, zeker nadat ik die ijsberen op de dam van de Maas gezien had. Soit, ik probeerde zo goed als mogelijk op het loodzware parcours omhoog en omlaag te rijden, maar ik voelde als het ware de kracht uit mijn benen en lichaam weglopen, en dat terwijl ik moest fietsen… Na 2u20 fietsen was ik aan de 2e wisselzone, waar ik eventjes naar mijn loopschoenen moest zoeken. Nadat ik ze gevonden had kon ik starten in een ongelofelijke sfeer met mijn loopnummer.

Aangezien al mijn kracht al weggelopen was tijdens het fietsen, kwam er van een goed loopnummer ook niet veel in huis. Ik liep traag, trager en wandelde hier en daar een beklimming omhoog. Gelukkig was ik niet alleen. Ik zag velen zweten, puffen, strompelen en enkelen toch nog lopen. Op en rond de Citadel in Namen lopen is altijd iets speciaals en zeker als er overal mensen staan om iedereen aan te moedigen. Ik zette door en kwam na 1u19 gestrompeld te hebben over de finish. Ik eindigde zo als 292e (op zo’n 700) in een totaaltijd van net 4u en een ‘sjieke’.

namen finish

Copain Donavan had een enorm sterke wedstrijd achter de rug en haalde zowaar een 21e plaats algemeen en werd zo Belgisch Kampioen bij de beloften. Dit maakte mijn dag ruimschoots goed! Tevreden en vooral versleten konden we huiswaarts keren.

Donny

Volgende wedstrijd is de Crossduatlon in Wanze (provincie Luik) op zondag 18 juni. Terug een warme dag, maar dus ideaal om wat zaken uit te proberen!

Het wordt daar in Wanze dus terug een dol avontuur van Keizer Carfl na enkele serieuzere intermezzo’s!

Homies

Vrijdagavond 2 juni 2017. Ik vertrek met de “homies” op “mannenweekend”. Voor de vrouwen van de “homies”, er volgen nog enkele pikante details verder in het verslag.

Eerst en vooral nog eens de resultaten van de afgelopen weken waar ik geen subliem verslagje van gemaakt heb wegens geen tijd, geen goesting, geen insomnia…

Eerst en vooral Xterra Spain (Zondag 14 mei). Samen met Donavan gingen we naar Spanje om daar te gaan “battelen”. Ik reed er een redelijk goede wedstrijd (mindere zwemstart, redelijke fietsproef en een zonovergoten loodzware loopproef). Ik finishte in 3:16:54 als 116e van de 267 deelnemers. Donavan kende een pechdag en had wederom 2x een lekke band, maar nu hij een persoonlijke bandenlegger heeft, zijn die lekke banden definitief en voorgoed passé!

Xterra Spain

Terug naar België waar ik op vrijdagavond 19 mei in Menen meedeed aan de grensloop. Ik liep er de 5km in 18 minuten en 37 seconden. Met voorsprong mijn kortste wedstrijd ooit, maar wel goed voor een 24e plaats op 521 deelnemers.

Na deze 2 wedstrijden was ik nog niet 100% overtuigd van mijn eigen kunnen. Dus besloot ik op het mannenweekend met de Homies (= with friends who come at home oftewel een verbastering van ‘Hommes’ oftewel een ludieke verwijzing naar Homer Simpson waar sommigen van ons meer en meer op beginnen te gelijken…) 2 extra wedstrijden in te lassen. Op zaterdag zou ik de trailrun in Marche en Famenne lopen: Trail La Grimace (18km). Ik reed van Achouffe naar Marche en eenmaal daar aangekomen vond ik het daar nogal stilletjes. Niet dat mijn muziek niet luid genoeg stond, maar er was weinig volk. Die overwinning is binnen dacht ik al snel. Ik keek even nog snel op mijn gsm naar de datum, en wat bleek: ze hadden die wedstrijd last minute meteen dag verzet?! Onbegrijpelijk voor mij, maar alle anderen waren blijkbaar wel op de hoogte…

Geen loopwedstrijd voor mij die zaterdag dus. Wel een bezoek naar het “War Museum in Bastogne” (een echte aanrader), een karting in Marche en Famenne, een beetje losrijden met de mountainbike en een brouwerij bezoek in Achouffe. Om af te sluiten hielden we uiteraard een BBQ met pikante sauzen en een gezelschapsspel.

homies

Zondag dan. Ik moest dus terug naar Marche voor de trailrun. Vandaag was er al meer volk aanwezig. Ik ontmoette er nog een trailrunner van het Sportics Trail team die de 30km liep. Ik startte helemaal achteraan en moest dus wat inhalen. Rustig beginnen zei de trainer, en dus doe ik dat ook. Ik haalde redelijk wat mensen in en het parcours begon meer en meer te klimmen. Ik kreeg mijn tempo meer en meer omhoog en ik haalde nog net de 1e lopers van d 30km voor de splitsing in. Daarna liep ik een eindje alleen tot ik in de verte nog 2 lopers zag. Ik had terug een mikpunt en holde naar beneden en boven. Op een heel lastige klim haalde ik er warempel nog 3 in. Nog 3km te gaan en het werd vlakker en lichtjes bergaf. Ik met mij ging het ook zo: vlak tot lichtjes bergaf. De laatste 3 die ik ingehaald had haalden me terug in. Ik pobeerde nog mijn wagonnetje aan te pikken, maar mijn locomotief was echter aan het leeglopen. Ik finishte uiteindelijk de 18.2km in 1:25:51 als 10e op 175 deelnemers. Voor de 7.5€ inschrijvingsgeld kreeg ik nog een T-Shirt, een warme douche en een groot stuk Quiche. Een mens zou voor minder beginnen wedstrijden lopen!

Terug naar de “homies” dan die vol ongeduld op een terrasje in Achouffe zaten te wachten om te eten. Met een biertje of wijn konden we een smakelijke lunch verorberen. We kregen er zelfs gratis en voor niets wat muziek bij door een lokaal muziekgroepje! Wat was dat genieten! Met nog een pittige wandeling bij het meer van Nisramont werd de dag pikant afgesloten.

pikant

-> Pikant detail voor de vrouwen!

 

 

 

Op maandag besloot ik om nog eens de “Ardennes Trophy” in La Reid te rijden. Ik koos voor de kortste afstand (35km mountainbiken). In 2013 stond ik hier ook al eens aan de start, maar dan was het 10 graden en regen. Nu gelukkig 20 graden en volle bak zon!

Het plan was om 35km buzze te geven en niet om te kijken. Op de startklim voelde ik wel al snel dat de beentjes nog behoorlijk verzuurd waren van de trailrun op zondag. Ik haalde wel wat renners in en het ging beter en beter. Het melkzuur in de benen werd rondgepompt en ik speelde haasje over met 2 elektrische mountainbikes. Zij reden sneller bergop, terwijl ik bergaf duidelijk de betere was. Gelukkig stopten ze om wat foto’s te nemen en zo kon ik ze definitief achterlaten. Ondertussen passeerde ik een 1e maal aan de finish. Vanaf hier was het nog zo’n 10km. Ik zag quasi niemand meer en bleef door rijden zodat er zeker mij niemand meer kon inhalen.

sportograf-99055640

Gras

Ik finishte in 1u36min25s als 20e van de 167 deelnemers. In mijn categorie Masters 1 werd ik 4e. Net geen podium dus, maar geen probleem. Na nog een looptraining at ik een welverdiende braadworst, nam een ijskoude douche en genoot nog een halfuurtje in het gras van het zonnetje. Een geslaagd weekend, met dank aan de “homies” en aan mezelf voor de mooie resultaten. Op naar het BK volgend weekend: Xterra België op zaterdag 10 juni! See ya!

PS: voor de vrouwen: “What happens in Achouffe, stays in Achouffe!” Maar maak jullie niet ongerust, we zijn heel braaf geweest. Het pikantste was de BBQ-saus.

Hoe een Jonkvrouw een Hertogin werd.

Zondag 19 maart: halve marathon in Sluis. Samen met Donavan ga ik naar Nederland om daar een halve marathon te lopen. Beide zijn we op jacht naar een nieuw P(ersoonlijk) R(ecord). Om kort te zijn: Donavan zijn PR sneuvelt, het mijne houdt lekker stand. Keizer Carfl haalt Nederland dus niet binnen, maar geen erg, binnen hier en 20 jaar is dit stukje toch zee geworden. Investeren hierin zou dus toch quasi nutteloos zijn…

Sluis

Zondag 26 maart dan. Volgende wedstrijd op het programma en deze keer de Grand Raid Nisramont. Voor het 4e jaar op rij met een andere partner. Nu is Sjoukje Dufoer mijn metgezellin. We zouden er eens een serieuze lap opgeven en dit mooie brokje natuur aan mijn Keizerrijk toevoegen.

Het begon eigenlijk allemaal de zaterdagavond ervoor. Robin, Donavan, Julie en ik (Elli mocht in de chalet blijven) gingen iets eten in Durbuy, ook wel Marc Coucke-land genaamd. 1 tip: ga niet eten in het restaurant waar wij gingen. Het eten is er koud, de spaghetti is er ofwel zonder saus, ofwel met extreem veel saus, de bediening is er ondermaats en om een televisie aan te steken heeft men algauw 4 mensen nodig voor een halfuurtje…

Echter het beste kwam van Donavan: Mijn GSM verzet het uur 100% zeker niet automatisch, dus ik zet mijn wekker. Dank u Donavan. 1 uur minder slapen werden er zo 2…Gelukkig had den dezen het snel door en kon ik toch nog 3 kwartier rondjes draaien in mijn bed.

zomeruur

3 kwartier later stond ik dus een 2e maal op. Samen ontbijten en hop, weg naar Bérismenil, waar ik toch mooi als eerste van Wave 2 mijn schoentjes in de wisselzone kon plaatsen.

IMG_20170326_083738926

Daarna snel door naar het meer van Nisramont waar we moesten kajakken. Donavan en Robin zaten in wave 1 en moesten een uurtje eerder starten dan wij. Terwijl zij al aan het kajakken waren, deed ik me klaar en wachtte ik op Jonkvrouw Sjoukje. Uiteindelijk kwam ze netjes op tijd aan en konden we beginnen aan een vrolijk kajaktochtje. Moest Sjoukje even goed kunnen kajakken als katers verzamelen, dan wonnen we op 1 been. Moet ik even goed kunnen kajakken als domme moppen tappen, dan wonnen we op geen been. Niets van dit aan dus, en zo kwamen we in een achtervolgend groepje terug aan bij de barrage. Daar besprongen we onze mountainbike en al snel vonden we het juiste ritme. We haalden heel wat duo’s in en we moedigden elkaar aan. De jonkvrouw schuwde geen werk en deed regelmatig haar deel van het kopwerk.

Het meest was ik nog onder de indruk van een passage over een beekje (Waar Donavan blijkbaar zijn rug gewassen had hoorde ik achteraf). Sjoukje sprong over het beekje, ik stapte af en de man achter mij hoorde ik “Waaw” zeggen. Je maakt indruk Sjoukje, dat is zeker!

indruk

Na het mountainbiken kwam het lopen. En een plaspauze. Sjoukje hurkte zich neer achter een haagje, deed haar harnas gedeeltelijk af en genoot van het uitzicht. Ik besloot hetzelfde te doen, alleen had ik wat meer tijd nodig om mij van mijn harnas te ontdoen en ook de druk was blijkbaar iets lager, waardoor het langer duurde eer ik ontdaan was van het overtollige vocht. Sjoukje was al terug beginnen lopen en ik moest een meter of 20 inhalen. Dat lukte me vrij snel, omdat Sjoukje volgens haar eigen zeggen nog geen goede loopconditie had. Het off-road lopen ligt me wel, en zeker bergaf. Ik heb dan ook een doctoraat in het bestuderen van berggeiten.

Na 7 km lopen kwamen we terug aan in de wisselzone en mochten we terug onze carbonnen ros bestijgen. Hierin waren we evenwaardig en we konden nog wat koppeltjes inhalen. Als afsluiter was er nog een onvervalste bike & run. 4km samen lopen en fietsen. We persten er nog eens alles uit en finishten dolgelukkig. Zonder het echt te weten hoeveelste we waren (door onze start in wave 2), waren we al tevreden dat het zo goed gegaan was. Uiteindelijk bleek dat we een 3e tijd hadden, en zo mochten we samen het podium op! Een fles Chouffe was onze prijs, en hiermee waren we beide nog gelukkiger!

podium GR

Bij deze kunnen we stellen dat Bérismenil ook een beetje Carflsland geworden is. En bij deze klop in Jonkvrouw Sjoukje tot Hertogin Sjoukje de Eerste.

Nu vooral veel trainen en op naar Xterra Spanje midden mei!

cropped-xterraspain

De slag om de Heulebeek

Na de verovering van Carlfsdorp (voorheen Westrozebeke) vond ik het tijd om de rest van de provincie West-Vlaanderen aan te pakken. Voor de volgende kruistocht rekruteerde ik schildknaap Donavan. Samen zouden we ten strijde trekken richting Wevelgem, waar we ene slag uit 1302 zouden doen verbleken. Het strijdtoneel lag deze maal aan de oevers van de Heulebeek en de E403 (en neen, dit is geen antioxidant of bewaarmiddel). Deze slag wordt dan ook geheel logisch de “Sportics Bike & Run 2016” genoemd.

sportcics-runbike

Als schildknaap had Donavan de taak om eerst ten aanval te trekken, in de volksmond noemen we dat “het kanonnenvoer”. Hij trok een sprintje van zo’n 400m alwaar ik klaarstond met een net iets te kleine fiets voor mij. Donavan was goed gestart en kwam als ongeveer 5e door. Na een eerste vlotte wissel mocht ik voluit beginnen lopen. Donavan hijgde en pufte, en ik nog net iets meer. Het slagveld werd drukker en ook natter, modderiger en bochtiger. Hierdoor moest Donavan na een volgende wissel iets langer het loopwerk doen. Ik kon hem simpelweg niet inhalen vanop zijn stalen ros (zie foto hieronder. Bij gebrek aan een actiefoto toch een foto van een stalen ros).

Stalen-Ros-+-vloer2.jpg

Na de meest drassige strook langs de Heulebeek wisselden we opnieuw en lagen we nog zowat in 7e positie. Nu kwamen we op iets drogere grasstroken met hier en daar een molshoop waar ik gezwind over fietste en Donavan rond laveerde (of omgekeerd, kan ook). Daarna kwam de E403-strook aan de beurt. Eerst richting Brugge, daarna richting Kortrijk en dan nog een stukje richting Brugge.

e403

Richting Brugge ging het redelijk goed. We hielden stand en zaten constant in de buurt van Sven Vandenbroucke en zijn vader. Deze twee klasbakken wisselden vlotjes, maar Donavan en ik lieten ons niet doen. Op het keerpunt zaten we in 8-9e positie. Hierna kwam een strook asfalt, waar wij als echte ridders (en Donavan als een echte schildknaap) niet zo van houden. We moesten dan ook een gaatje laten op 4 duo’s en liepen in 9e positie. Het gaatje bedroeg maximaal zo’n 50 meter.

Halfweg richting Kortrijk wisselden we het geweer van schouder, want o ja, we mochten terug offroad gaan! Donavan sprak me nog wat extra moed in “we gaan ze pakken” en “we komen dichter”. Meter voor meter kwamen we dichter en konden we hun onfrisse lichaamsgeuren bijna ruiken. Ondertussen waren we terug richting Brugge aan het lopen. Hier zat nog een mooie verrassing in, die we tijdens de verkenning al uitgebreid ontleed hadden. Een steile korte klim omhoog. Onze tactiek werkte uitstekend en we konden 2 duo’s pakken en de samensmelting was een feit.

burcht

 

 

Kort intermezzo: mijn kasteel is ondertussen zo goed als af en bij deze wil ik jullie dus ook laten genieten van mijn prachtige burcht, die trouwens niet overstromingsgevoelig is. De deur staat altijd open, dus wees welkom.

 

 

 

Na een klim volgt een afdaling en daarna volgt de weg terug richting de start/finishzone. We zaten in de staart van dit peloton maar zo behielden we het uitzicht en de controle (of dat hielden we ons toch voor). De drassige, modderige, natte en bochtige strook die we in het begin door moesten ploeteren mochten we nu in omgekeerde volgorde doorworstelen. Gelukkig was het net iets minder druk dan in het begin van de veldslag. We konden definitief 2 duo’s achterlaten en dus zou het sprinten worden voor de 5e plek.

We haalden alles uit de kast, onze longen spuwden vuur in de vervuilde lucht en hart bonkte de weinige zuurstof toch nog rond in onze lichamen. We kwamen echter net iets tekort tegen Team Cipo en Team Vandenbroucke. Een 7e plek was ons resultaat en hiermee hadden we toch maar mooi 71 duo’s geklopt! We konden terecht spreken van een succesvolle kruistocht. Als Keizer Carfl was ik verheugd en bij deze klop ik Schildknaap Donavan dan ook tot ridder!

donavan

Zo, half West-Vlaanderen is nu zo ongeveer bekeerd. Volgende doel is een kruistocht richting Nederland, waar ik ter hoogte van Sluis de grens ga oversteken en wat rondjes ga lopen. Zondag 19 maart gaat dit door en als alles goed gaat, dan loop ik 21,1km in minder dan 1u28min24sec. Als dit me lukt, dan liggen de lage Nederlanden ook al aan mijn voeten! Doei!

nederland

 

Carflsdorp, the victory!

Het gaat niet goed met deze wereld. De volkeren worden steeds haatdragender ten opzichte van elkaar. Nu ene D.T. president van de USA geworden is, zou een nieuwe wereldoorlog wel eens angstaanjagend dichtbij kunnen komen.

Maar geen paniek, eerder “Hoera Hoera”, Keizer Carfl is terug! (Voor wie het nog niet gelezen heeft, 2 jaar geleden heb ik mezelf tot Keizer Carfl de Eerste gekroond, zie ook “Kruistocht in Triatlonbroek”). Na mijn verovering van Karlshausen en een jaartje de wereld verkennen, stond nu de verovering van geboortedorp Westrozebeke op het programma. Daarna volgt uiteraard onze kruistocht om de rest van de wereld te redden met de 2 tegengiffen van oorlog: humor en het stinkgas van een met pasta gevulde atletendarm.

Maar eerst Westrozebeke dus. Na enkele koude en droge weken waarin we de kat uit de boom keken, kregen we de goden aan onze kant en begon het kort voor de wedstrijd te regenen. Met mijn nummer 66, the number of the beast, moest dit wel een teken vanuit de hel zijn. Een helletocht zou het ook worden…

66-kopie

Klokslag 14u in de namiddag klonk het trompetgeschal en konden we aan het gevecht beginnen. Eerst stond er een loopproef op het programma. 3 rondjes lopen totdat we 3.5km hadden, althans, dat dachten we toch. Op het einde van de 3e ronde mochten we nog een 4e rondje lopen, om de echte mannen van de jongens te scheiden (en de vrouwen van de meisjes uiteraard). Ik kwam na 5km als 30e binnen. Geen probleem, tijdens mijn flitsende wissel haalde ik al een deel gladiatoren in. Daarna begon een waar moddergevecht doorheen de akkers en bossen van Westrozebeke. (Er werd zelfs een aapje gespot, zie hieronder)

Ik vond al snel het goede tempo en kon hier en daar doorheen de alsmaar toenemende moddermassa andere kruisvaarders inhalen op het slagveld. Het was een keihard gevecht waar alleen echte mannen en vrouwen overeind bleven. Met dank aan Scarlett de 2e kon ik als Keizer Carfl de 1e na 21km mountainbiken al wisselen als 12e. Proper gedaan zei ik tegen mezelf, de wasmachine dacht iets anders…

Terug lopen, en ditmaal wel degelijk 3 ronden. Het begin was zoals gewoonlijk strompelen en op de tanden bijten, maar dankzij de supporters kon ik er al snel een zegetocht van maken. Ik verloor in het algemeen klassement wel nog 2 plaatsen (14e individueel op 98 deelnemers in 1u31m25s), maar dankzij een sterke mountainbikerit en heel sterk loopnummer was ik toch maar mooi 1e in de categorie ‘Groot-Stadenaar’ en mocht ik terecht Westrozebeke opeisen als mijn grondbezit. Vanaf heden spreken we dus ook niet meer van Westrozebeke, maar van Carflsdorp. Mijn titel wordt daarmee dan ook veranderd naar “Keizer Carfl de 1e van Carlfshauzen en Carflsdorp”.

De dag na de uitbreiding van mijn grondgebied, was het de nationale feestdag, oftewel mijn verjaardag. Een uitgekiend moment om verder mijn hofleveranciers en medekruisvaarders zorgvuldig te kiezen. Volgende namen kan ik alvast toevoegen aan mijn hofleveranciers: “Mijn wasmachine”, “Mijn ma en haar kookkunsten” , “Mijn pa’s flauwe moppen” en nog een lijstje met producten die vanaf heden in de betere supermarkt te verkrijgen zijn.

img_20170204_094411058

Aan de medekruisvaarders is de volgende kruisvaarder toegevoegd: Glenn Valentinus. Voor zijn onaflatende bron van inspiratie. Waarvoor dank!

We’ll make the world good again!

img_20170204_094001258

2017 en het jaar van de Haan

Gelukkig Nieuwjaar! Met alle chinezen maar niet met den dezen. Het mag dan al Chinees Nieuwjaar zijn, mijn nieuwe jaar begon al midden november vorig jaar. Opbouwen naar het jaar van de Haan, ook wel 2017 genaamd. Hanen zijn begaafd en bekwaam en worden het best beschreven als zonderling met vreemde ideeën. Uiterlijk zijn het schitterende figuren die scherpzinnig, georganiseerd en gedetailleerd zijn. Ze stellen hun ambities hoog en zullen die dan ook waar maken. Ikzelf ben echter een os volgens de dierenriem, dus al hetgeen hierboven mag je gerust vergeten.

2016, oftewel het jaar van de aap, was een super jaar. Terugkijken doe ik niet, het meeste staat op mijn blog, feel free to read. Ik kijk vanaf nu voluit vooruit! Starten doe ik volgende week al in de crossduatlon te Westrozebeke. Een wedstrijd dichter bij huis is moeilijk te bedenken. Uiteraard ga ik voor de titel van 1e Groot-Stadenaar. De week erop volgt de Sportics Run&Bike te Wevelgem. Ik doe er mee samen met Donavan, waar we hopen een goed resultaat neer te zetten. Daarna komt de lente, de halve marathon in Sluis en de Grand Raid Nisramont waar ik al voor de 4x maal aan de start sta, ditmaal terug met een andere side-kick. En nu ook met ambitie in het “Mixed-klassement”. Sjoukje Dufoer is de naam, en wat voor een naam. Team Chouffe is de naam!

Daarna komt het triatlon seizoen er stilletjes aan, en de grootste doelen zijn uiteraard terug Xterra. Achtereenvolgens Wales, België en Frankrijk. Dan volgt in juli traditiegetrouw de Nisraman om daarna terug naar Targu Mures te vliegen (Roemenië). Daar vindt dit jaar het EK Crossduatlon en EK Crosstriatlon plaats. IK moet nog kiezen wat ik doe, of ik doe ze beide, dat kan ook. On verra…

pauze

Dan neem ik even pauze om in oktober de marathon in Brugge te lopen en eind dit jaar staat terug de “Hel van Kasterlee” op het programma. Nu meneer Odeyn niet meedoet ruik ik zo een kans, alhoewel realistisch gezien zal het bij ruiken blijven. Tussendoor komen er uiteraard nog andere enkele voorbereidingswedstrijden.

Ander nieuws nog: vanaf heden maak ik deel uit van het Sportics Tri Team. Mijn wedstrijden zal ik dus rijden, lopen, zwemmen in een andere tenue. Ik blijf uiteraard wel Cycling Team West een warm hart toedragen en blijf aanwezig in het bestuur om de renners van CTWest zo goed als mogelijk bij te staan!

Een welgemeende dank u aan Sportics voor deze mooie opportuniteit. Ook al een dank u wel aan mijn coach Donavan, voor de vele uren werk die hij erin steekt! En uiteraard ook een dank u wel voor alle mensen die me steunen!

Als laatste moet ik nog het spijtige nieuws melden dat Scarlett (Scott) en ik uit elkaar gegaan zijn. Het bolde de laatste maanden niet meer zo vlot en er kwam wat sleet op. Verandering van spijs doet eten zegt men en daarom kan ik jullie gelukkig wel melden dat Scarlett de 2e er is!

2017 wordt terug een boeiend jaar! Here we go!

From Aloha to Mahalo

Woensdag 24 augustus om 6u44, een dag die start zoals zoveel andere, een dag zoals er dertien in een dozijn zijn. Maar niets is wat het is en wat het lijkt te zijn… Bij het openen van mijn mailbox zie ik heel wat vrouwelijke fanmailtjes zoals gewoonlijk, maar daartussen verscholen zit een mailtje van ene Tommy Söllen, met als onderwerp: “Do you want a slot to XTERRA Maui?”

Ik val bijna van mijn stoel, en herlees het mailtje nog enkele keren en stuur het dan door naar coach Donavan. Hij gelooft het ook niet en antwoord: “Lolzmolz manz, you serious? :D” Het was dus waar, na mijn 3e plaats in de Xterra te Zweden had ik een kleine kans om gekwalificeerd te zijn, maar het was me dus gelukt. De 2 personen voor mij waren ofwel al gekwalificeerd ofwel zagen ze het niet zitten om naar Maui af te reizen (Maui is een eiland in de staat Hawaï).

Na wat goed denkwerk verricht te hebben, besloot ik om deze unieke kans te grijpen en er volledig voor te gaan. Samen met Donavan, die zich in Xterra Portugal plaatste en ook al richting Maui reisde, bekeken we alle opties en begonnen we de reisplannen op te maken. Ook de herfstrust die gepland stond voor eind september/begin oktober werd een maandje achteruit geschoven en er zou doorgetraind worden tot 23 oktober.

Om de kosten toch wat te drukken van deze hele onderneming besloot Cycling Team West, waar ik deel van uitmaak, om iets te organiseren. Het werd een loopwedstrijd “Run for Hawaï” in Westrozebeke en het werd een groot succes. Deze loopwedstrijd vond wel plaats midden in mijn trainingsperiode en dit was niet echt ideaal, maar wat is dat is en wat gebeurd dat gebeurd. Na nog een week ziek te zijn kon ik van de laatste blok 3 weken hard trainen uiteindelijk maar 1 week op een normale manier doen. Geen paniek, is voelde me er wel klaar voor. Maui, here I Come!

flyer

Na een lange en vermoeiende reis kwamen Donavan en ik aan in Honolulu “Aloha” (= welkom, liefde…) waar we eerst nog 2 nachten zouden verblijven voordat we doorvlogen naar Maui. Scarlett, mijn fiets, was ergens in San Francisco blijven rondhangen en zou een dagje later komen. Wat ze er allemaal gedaan heeft wil ze me trouwens nog steeds niet vertellen…

Scarlett

Na wat rustig gezwommen en gelopen te hebben in Waikiki waren we klaar om naar Maui te vliegen. Daar verkenden we op zaterdag nog een deel van het fietsparcours dat er bijzonder modderig bij lag. Het had er de afgelopen 3 dagen behoorlijk geregend… We gingen ook nog eens naar het strand om de golven te bekijken. Deze waren precies toch wat steviger dan die op Waikiki Beach. Nuja, zorgen voor morgen. Ondertussen kreeg ik vanuit België nog wat laatste aanmoedigingen, waarvoor dank.

fb_img_1478267786841

Zondagochtend dan, Donavan en ik waren al vroeg wakker. Ontbijten en nog wat chillen, daarna naar de wisselzone en alles klaarleggen voor 2 vlotte wissels straks. Nog snel een extra dafalgan tegen de tandpijn en dan richting strand. De golven waren precies nog wat hoger dan gisteren, en we sprongen nog eens snel het water in, vooral om te testen hoe we best over of onder deze golven konden zwemmen.

Klokslag 9u04 plaatselijke tijd doken we het water in (letterlijk). Ik waande me precies 3 jaar terug in de tijd tijdens mijn 1e Xterra te Frankrijk. Zwemmen was overleven en van golf tot golf zwom ik, of toch een poging tot. Ik voelde wel dat ik geen supertijd zou zwemmen, maar waar het in het begin moeizaam ging kwam ik stilletjes aan wel wat op dreef. Na een exit op het strand mochten we (lees: moesten) nogmaals doorheen de branding om nog wat te zwemmen. Ik keek al uit naar het fietsen, maar tijdens de laatste exit uit het water kwam ik in een wasmachine terecht. Een golf kwam over mij en ik tolde rond, happend om adem en na een 10 tal seconden zag ik de hemel terug in plaats van zand en water. Ik kon een grote hap lucht nemen vooraleer ik terug kopje onder ging in de volgende golf. Gelukkig bleef het bij deze 2 golven en kon ik al strompelend het strand opstrompelen.

Na een vlotte wissel sprong ik mijn geliefde Scarlett op voor een epische mountainbiketocht. In het begin was het modderig, glibberig en vooral draaien en keren op single tracks. Na een kilometer of 3-4 begonnen we aan het 1e deel van de grote beklimming. Deze ging redelijk vlot, maar door de vele modder kon ik wel mijn vermogen niet optimaal benutten, weinigen trouwens. Na een prachtig stukje plat op een soort van bergpas tussen 2 kloven in kwam er een stukje technisch downhill glijden voor gevorderden. Door een regenbui was dit stukje technische afdaling herschapen in een modderpartij. Op zich wel leuk, behalve dat de modder extreem overal aan bleef plakken.

Na een wat minder steile en glibberige afdaling volgde nog een anderhalve kilometer lange klim waarin we zo’n 150 hoogtemeters moesten overwinnen. Voor de snelle rekenwonders onder jullie, dit is zo’n 10% gemiddeld. Rijden was hier echter een utopie geworden door de modder. Dan maar wandelen, dat lukt ook. Dat was dan evenwel zonder de modder gerekend. Deze Hawaiiaanse modder was toch van een speciale soort, want deze bleef overal aan kleven. Iedere 10 meter wandelen werd gevolgd door stoppen om de modder van de wielen en derailleur te verwijderen. Ik probeerde nog wat om mijn fiets te dragen, maar deze woog ondertussen 15kg en het ging eigenlijk niet veel sneller. Ik wandelde deze helling af in een halfuur… Daarna volgde wel een lange afdaling waar ik kon blijven rijden.

Na een laatste langere klim die wel goed ging was er nog zo’n 8 kilometer single tracks. De meeste modder was ondertussen wel wat aan het opdrogen, maar de vele verspeelde krachten begonnen wel hun tol te eisen ondertussen. Redelijk uitgeput kwam ik de wisselzone binnen waar ik terug een vlotte wissel deed en onder de aanmoedigingen van Hans “Speaker” Cleemput kon ik beginnen aan de afsluitende trailrun.

De warmte en de lastige zwem en mtb proef begonnen serieus door te wegen, maar ik kon mijn tempo redelijk houden. De eerste helft van het parcours was vooral klimmen, de 2e helft vooral dalen met nog 1 verschroeiende klim op asfalt erin. Iedere mijl stond er bevoorrading waar ik telkens water en/of sportdrank nam en ook wat over mezelf goot om toch wat af te koelen. Op 500 meter van de finish stond Donavan me op te wachten en dol enthousiast schreeuwde hij me nog de laatste meters vooruit over het strand. Uitgepunt finishte ik dolgelukkig. I did it! Na de kwalificatie kwam ik hier met het grote doel om te finishen en om een unieke ervaring erbij te hebben. Copain Donavan was 7e in zijn categorie in een tijd van 3:38:31. Proficiat aan alle 13 de Belgen die allemaal finishten (en allemaal voor de 3 Nederlanders die meededen finishten)!

’s Avonds vond er nog een galadiner plaats en een afterparty. Ik was echter te moe en viel al tijdens het galadiner bijna op mijn stoel in slaap. Het teken om de afterparty over te slaan…

Voor de statistici onder ons:

  • Zwemmen: 1500m, 34:25 (417e plaats)
  • 1e wissel: 3:12 (we moesten hierin ook een 400-tal meter lopen)
  • Mountainbike: 3:01:23, 32km, 1.000hm (309e plaats)
  • 2e wissel: 1:38
  • Trailrun: 1:13:06 (466e plaats)
  • Totaal: 4:53:44 (349e/740 plaats)(age group 30-34: 41e/53)

Met deze wedstrijd zit mijn seizoen erop. Na nog een weekje genoten te hebben van Hawaï keerden Donavan en ik terug naar ons Belgenlandje. Na zo’n 36u kwamen we na wat vertragingen, gecancelde vluchten en dergelijke redelijk uitgeput in Zaventem aan, waar we merkten dat Scarlett terug ontbrak (samen met de rest van de bagage). 3 dagen later en waarschijnlijk enkele afterparty’s in Londen later werd ze veilig en wel thuis gebracht. Wat ze allemaal in Londen uitgespookt heeft… no (wo)man knows…

wkxterra2016255

“Mahalo” (=bedankt) aan de volgende mensen:

  • Al mijn vrienden, kennissen, familie die me aangemoedigd hebben!
  • Hans ‘Speaker’ Cleemput voor de aanmoedigingen en foto’s (3athlon.be)
  • Scarlett, alhoewel ik ze voor geen haar meer vertrouw als ik ze alleen laat.
  • Cycling Team West, een ploeg die geen gelijke kent.
  • Al degene die ik vergeet op te noemen.
  • Coach en copain Donavan, “Mahalo” voor het mooie jaar! Volgend jaar terug knallen!
  • Mijn pa en ma, die enorm veel voor mij doen!

See ya next year! Aloha