Alle berichten door salomezcarl

Carfl & Yoeri in Bérismenilland aka Grand Raid Nisramont

Zondagmorgen 22 maart 2015. De lente is officieel in het land. Jammer genoeg stuurde ze haar kat richting Bérismenil, waar het ’s morgens om 9u bewolkt en al zo’n volle graad warm was. Vandaag stond de Grand Raid Nisramont op het programma. Een wedstrijd die niet voor doetjes is, dus daarom kon ik uiteraard wel meedoen. Voor degenen die de wedstrijd niet kennen, dit is 4km kajakken (0 hoogtemeters), 23km Mountainbike (950hm), 7km Trailrun (door bos, op en af, 220hm), terug 14km mountainbiken (450hm) en uiteindelijk nog 6km Bike&Run (150hm). Dit alles in duo. Mijn partner was dit jaar de welbekende teammaat Yoeri Coopman. Een echt beest in wedstrijden, dus dat beloofde.

Om 10u30 ging het startschot af. Ik zat vooraan in de kajak, Yoeri nam achteraan plaats zodat hij toch nog mijn rug zou zien vandaag. Net zoals in een triatlon wedstrijd was het eerste moment overleven en klappen uitdelen (en ontvangen), deze keer echter wel boven water en met een peddel. Van de organisatie mochten we Yoeri’s geheime (dienst)wapen niet gebruiken dus kwamen we niet als 1e uit het water. We peddelden lustig verder en we kwamen als 55e uit het water.

Eenmaal uit het koude water konden we ons verwarmen op de mountainbike. Ik perste alles uit mijn lijf om Yoeri te volgen terwijl Yoeri rustig aan reed zodat ik hem kon volgen. Na 2km mochten we een 1e maal te voet door de lekker warme Ourthe waden. Na 6km volgde nog een leuke 2e maal… We maakten de ganse tijd een mooi tempo, maar ik had toch moeite om Yoeri’s tempo te volgen en bijgevolg blies ik mijn motor wat op. Yoeri nam nog een sanitaire stop terwijl ik verder reed met verzuurde en in kramp schietende benen. Na het mountainbiken stonden we al op een 19e plaats.

Met mijn verzuurde beentjes begonnen we aan de Trailrun. Ik moest mijn tempo nog wat zoeken terwijl Yoeri zijn schoenen onderweg nog eventjes aanspande. Mijn “moment de gloire” kwam in de offroad afdaling. Hier kon Yoeri terug kennismaken met mijn rug. Ik daalde af als nooit tevoren, sprong over wortels, tussen bomen, rond stenen en met mijn nieuwe Scott Trailschoentjes (Dank u Scott en Sportics = sluikreclame) kwam ik beneden aan waar ik een bekertje sportdrank tot me nam. Daarna was het terug bergop en dus kon ik terug genieten van Yoeri’s rug. Na een heel steile klim (40% en meer) kwamen we terug aan in de wisselzone om terug te gaan mountainbiken.

Over het 2e stuk mountainbiken zal ik kort zijn: afzien, afzien en afzien. Gelukkig hielp Yoeri me als een perfecte teammaat door mijn fiets over een boom te heffen en alle kopwerk voor zijn rekening te nemen. Ik sprak Yoeri onderweg ook nog wat moed in…

Na het mountainbiken volgde de Bike&Run. Ik was sneller klaar in de wisselzone (nog iets waar ik sneller/beter in ben dan Yoeri) en vertrok alvast al lopend. Yoeri haalde me snel in met de fiets en hij nam tijdens de klim het grootste deel voor zijn rekening, daarna wisselden we redelijk constant om uiteindelijk te finishen als 20e in 4:03:57 (van de 225 gestarte teams). Uiteindelijk finishten er maar 167 teams, wat er duidelijk op wijst dat er wel doetjes aan de start stonden.

Heel tevreden met dit resultaat, met mijn teammaat en met de form. Uiteindelijk was ik beter in het kajakken dan Robin, Donavan en Yoeri (ik kwam toch als 1e uit het water). Ook was ik beter/sneller dan Yoeri in de wisselzone en in het Trailrun afdalen. De andere 3 en een half uur was Yoeri duidelijk 3 en een halve klasse beter.

In de marge van deze knalprestatie toch nog even melden dat teammaat Bientje samen met ex-teammaat Donny 10e werden. Proficiat aan beide heren die het uiteindelijk toch ook wel wat goed gedaan hebben.

Carfl & de vrouwen…

Zondagmorgen 15 maart 2015, 6u34: Carfl’s wekker gaat niet af. Zondagmorgen 15 maart 2015, 7u28: Carfl’s moeder staat in zijn kamer: moest jij al niet weg zijn? Kortsluiting in het hoofd…

Even teruggaan naar zaterdagavond 14 maart 2014 omstreeks 21u48 ongeveer. Carfl gaat uitgeput na een lange dag “renoveren” slapen en zet het uur op zijn wekker op 6u34. Carfl legt de wekker aan. Maar eigenlijk lag de wekker al aan en daardoor legt Carfl de wekker af. Een zalige nacht tegemoet. Wakker om 4u30, wakker om 5u32, lekker slapen om 6u34…

Na de korte sluiting in het hoofd opgestaan, het WR opstaan en vertrekken met verve verbroken en de camionet in richting Menen waar Donavan reeds eventjes stond te wachten. Een halfuurtje later dan voorzien vertrokken richting Dinant voor de 2e manche (voor Carfl de (aller)eerste manche) van de Wallonia Cup Mountainbike XCO.

Netjes op tijd aangekomen, ingeschreven en vooral na de inschrijving terug naar buiten via de Sortie want de ingang was versperd door een “massa” volk en een overijverige FCWB-man. Niet erg, dan maar toertje rond het gebouw gewandeld om terug bij de ingang naar het toilet te gaan.

Na een korte verkenning aan de start gekomen en na een minuut stilte voor Pat (Patrick Gaudy) stond Carfl klaar voor de start. Het startschot werd gegeven en er stond direct een mooie asfaltklim op het menu. Halverwege voelde Carfl al dat het niet voor vandaag zou zijn. De goede benen hadden ervoor gekozen om een snipperdag te nemen, samen met longen die kozen om er een “lazy Sunday” van te maken.

De grote meute laten gaan en eigen tempo rijden dan maar. Na een 20-tal minuutjes stak de 1e vrouw Carfl al voorbij (de vrouwen mochten pas een minuut of 2 later starten). Eventjes genieten maar al snel de Belgische driekleur kleiner en kleiner zien worden… Op het einde van de 1e ronde kwamen er nog 2 vrouwen aan gestormd. De 1e van de 2 reed Carfl bijna de struiken in waardoor ze zelf bijna viel… Samen de bosjes in? Als een echte gentlemen liet Carfl dan maar beide vrouwen voor.

In de 2e ronde (en tevens laatste ronde) van 8.8km kwam Carfl terug bij beide dames. Terug zoals een echte gentlemen het betaamt, bleef Carfl netjes in het wiel zitten en legde hen geen strobreed in de weg. Ondertussen kon Carfl aan een matig tempo genieten van het uitzicht. Terug op een stukje asfalt gekomen, had Carfl er genoeg van om gentlemen te spelen en stak hij beide dames voor om aan de grote klim te beginnen met een handvol seconden voorsprong. Geen klim zonder afdaling en dus volgde na de klim een afdaling. Tijdens de afdaling de 2 dames terug hoffelijk voorgelaten (bij hen was het de strijd om plaats 2 en 3), voor mij was het uitrijden. Nog een laatste maal langs de trapjes omlaag en dan richting finish. Al mijmerend reed Carfl over de finish en dacht: waarom moeten we maar 2 rondjes rijden? Ik wil meer!

Uiteindelijk 20,3km gereden in 1u16m52s met 694 overwonnen hoogtemeters. Met deze matige tijd was Carfl nog 48e van de 57 in de categorie Fun/Amateurs.

Conclusie: slechtste dag van het jaar, een discipline die eigenlijk niet mijn ding is (geef mij maar de XCM(arathon)), matige uitslag, mooie uitzichten, extra wekker gaan kopen tegen dat ik alleen ga gaan wonen, toffe ervaring rijker en bijna de bosjes in met een vrouw. Op naar de Grand Raid Nisramont volgende week waar Carfl samen met Yoeri iedereen de grond in gaat kajakken, mountainbiken en trailrunnen!

Carfl & Scarlett

Bij deze is het een grote eer om jullie te mogen melden dat ik terug samen ben. Ze is mooi slank, een gezonde BMI en ze is voorzien van 2 mooie ronde… wielen, een goede voorvering en uitstekende rijkwaliteiten. Haar naam luidt voluit Scarlett Scott (Scale 910) en ze zag het levenslicht ergens in een fabriek in China ofzo.

Scarlett

Deze morgen het plan opgevat om samen met Donavan Scarlett eens aan een grondige duurtest te onderwerpen (nadat ik ze vorige zondag al aan een XCO-test onderworpen had). Donavan zou starten met een genezen William Willier vanuit Menen terwijl ik met Scarlett Scott hun zou vervoegen in Kortrijk. Vandaar zouden we samen met ons 4-tjes rijden naar Leuven.

De wind zat al goed, de zon was van de partij en na een sanitaire stop van Donavan nabij de Decathlon vlogen we weg. Onderweg kwamen we onder andere de Trieu, de broers Vanmarcke, een rijsttaartje, de muur van Geraardsbergen, de Bosberg en de Congoberg tegen. Eenmaal we de Vlaamse Ardennen achter ons gelaten hadden, kwamen we dichter en dichter bij Brussel. De kortste weg is recht door Brussel, maar aangezien William nog maar net genezen is van een kapotte achterderry, hebben we het zekere voor het onzekere genomen en zijn we niet door de vervuilde stadslucht gereden. In de plaats hebben we het prachtige Zoniënwoud verkend.

Bomen, bomen, bomen, bomen en bomen. Dat is een woud. Na wat heen en weer te rijden in dat woud, kwamen we aan de E411. Een mooie autostrade recht door dit prachtige woud. Hier wisten we de weg niet meer precies, en dan hebben we (legaal) eventjes quasi op de E411 het spook uitgehangen. Terug het woud in voor wat één van de slechtste kasseistroken in België moet zijn. Scarlett verteerde deze echter probleemloos. Op het einde van deze kasseistrook kwamen we aan in Tervuren en konden nog eens het park van het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika verkennen waar de dikste mammoetboom van Vlaanderen staat (educatief puntje in dit verslag).

Van daaruit was het recht richting frituur Giraffe in Leuven. Na een lekker en gezonde maaltijd nog een verkwikkende douche en dan samen met Scarlett met de trein terug naar huis. Een zalig dagje genieten, en 100% verliefd op mijn Scarlett. Bedankt daddy Scott voor het maken van zo’n goede dochter! Bedankt ook aan Donavan en William voor het mooie ritje! It was pure fun!

Scarlett en ik gaan de volgende weken en maanden alvast aan de volgende wedstrijden deelnemen:

– zondag 15/03: Wallonia Cup XCO te Dinant

– zondag 22/03: Grand Raid Nisramont met Scarlett, Yoeri en een zus van Scarlett

– zaterdag 11/04: Crossduatlon Mesen

– Nog wat O2MC-mtb marathons waarschijnlijk in maart/april

– 15-16 en 17/05: BeMC: 3 dagen Mountainbikefun in de Ardennen

– zaterdag 6/06: Hagelandse Chrono MTB

Verder zien we wel, ik hou jullie op de hoogte.

Vele groetjes en have fun!

Carfl & Scarlett

Bassin Minier, 1e manche, Loos-en-Gohelle: eindelijk terug wedstrijd(fun)

Op zondag 1 maart stond de 1e echte wedstrijd van het seizoen op het programma. Ik stond aan de start van de 1e manche van de Bassin Minier. Dit is een mountainbike XCO regelmatigheidscriterium in Noord-Frankrijk op terrils.

De 1e manche vond plaats in Loos-en-Gohelle bij Lens. Er liggen daar 2 enorme terrils (de hoogste van Europa (182 en 184m hoog) en daarop mochten we wat rondjes rijden. Heel leuk was dat we met 6 van Cycling Team West aanwezig waren (+ ex-CTWester Donavan).

Tijdens de verkenning bleek al tijdens de 1e klim dat dit een zwaar parcours zou worden, mede door de harde wind. Na de 1e klim volgde een hard stukje tegen de wind in, en daarna een zalige afdaling. Van daaruit was het een stuk vlakker, maar wel meer modder. Hier en daar nog wat op en af om dan terug na enkele serieuze modderstroken terug naar boven te klimmen. Deze klim was het steilst, en zo heb ik ze eigenlijk het liefst. Eenmaal boven gekomen een klein stukje tegen de wind in en vanaf dan wind mee tot een de start. Terug afdalen richting start met nog wat technische strookjes en helemaal op het laatste 1 strook waar de grond echt aan je wielen zoog.

De start: als master 1 en niet vooraf ingeschreven mocht ik helemaal achteraan plaatsnemen om te starten. Geen probleem, ik was hier toch om plezier te maken, wat af te zien en de rest, dat zien we dan wel. De start dan verliep zoals een massastart altijd verloopt, proberen om al zo snel mogelijk zoveel plaatsen goed te maken, gaatjes zoeken, andere dwingen om aan de kant te gaan enzovoort. Na een vlakke 50 meter was het direct de 1e klim en die verteerde ik goed. Op het 2e deel van de startklim was het echter zo druk dat we allemaal moesten wandelen. Toen ik terug op mijn fiets wilde springen was ik iets te enthousiast, zodat mijn zadel verschoof en ik de rest van de wedstrijd rondreed met een zadel waarvan de voorkant 4 centimeter hoger stond dan de achterkant. Nog tijdens de 1e ronde op een modderstrook naar beneden liet ik me vallen (= lees viel ik) en mijn rechter shifters verdraaiden wat. Gelukkig kon ik blijven schakelen en remmen. De 1e ronde legde ik af in 28:18.

De 2e ronde was beter doordat het al minder druk was. Deze ronde reed ik in 27:58

De 3e ronde: op de startklim ging ik goed omhoog, maar er plakten er 3 in mijn wiel. Op het 1e deel kreeg ik er 1 af en helemaal op het einde van het 2e deel moesten de andere 2 een klein gaatje laten. Dit was voor mij het moment om tegen de wind in een versnelling te plaatsen, en al gauw was het gat 10-20 meter. Ik zag ze niet meer terug. Ik reed de 3e ronde uiteindelijk ook in 27:58.

De 4e ronde was gewoon genieten en afzien tegelijk. Het ging super en ik haalde nog altijd anderen in. Op de laatste grote klim klom bijna iedereen te voet naar boven terwijl ik nog helemaal boven raakte al fietsend. Na deze klim dan nog een supersnelle afdaling gedaan, leve Downhill! Uiteindelijk mijn 4e ronde als snelste gereden in 27:44.11026037_10152536330591486_3329040507328373990_n

Uiteindelijk tevreden met mijn prestatie, vertrouwen getankt en plezier gehad. Dat was dringend nodig na bijna 6 maanden wedstrijdloos te geweest zijn. Uiteindelijk werd ik 17e van de 46 bij de Masters 1 en algemeen 44e van de 149 deelnemers.

Gans Cycling Team West deed het goed tot uitstekend. Robin werd heel knap 2e bij de beloften, Yoeri werd 2e bij de Masters 1 en Peter werd 4e bij de Masters 2. Niels reed ook een knappe wedstrijd en Roel had een echte pechdag. Toch allemaal een 10 op 10 voor de inzet en sfeer :-)!

Op naar de volgende: voor mij de Wallonia Cup XCO te Dinant. Eens benieuwd wat ik daar kan uitspoken.

Carfl

Fail du Barrage

Zondag 21 september 2014, een jaar na mijn allereerste loopwedstrijd ooit stond ik terug aan de start van de Trail du Barrage. Dit jaar koos ik resoluut voor de grootste afstand (28km).

Dit jaar was het vrije start, een test die voor mij persoonlijk een test mag blijven. Een groepsstart is toch veel leuker en je kan je wedstrijd toch iets beter indelen. Ik reed samen met Koen en Donavan naar Engreux, klaar om te knallen en mezelf terug volledig te geven.

Ik ging als 1e starten, Koen 3.5 minuten na mij en Donavan ging 7 minuten wachten om te starten. Mijn persoonlijke doel was om te finishen in 2u50min oftewel 10km/u. Waar ik zou eindigen in het klassement zouden we dan wel zien, en dat is ook maar bijzaak.

Ik liep de mat over naar beneden en begon vol goede moed aan de wedstrijd. Na één kilometer voelde ik wat pijn aan mijn linker buitenkant knie/quadriceps. Ik besloot het te negeren en verder te lopen. Het deed tenslotte nog geen pijn en misschien ging het vanzelf wel weer weg. Na een goeie 3km kwam de 1e echte klim. Ik kon deze helemaal naar boven lopen maar mijn knie begon nu wel serieus tegen te werken. Eenmaal boven moest ik even stoppen van de pijn. Ik probeerde op het vlakkere stuk door te zetten, maar de pijn werd erger en erger. Ik besloot te stoppen en terug te wandelen/strompelen/hinken. Op deze manier zou ik de wedstrijd toch nooit uitlopen.

Ik kwam op mijn terugweg Donavan en Koen tegen en riep hen veel succes toe. Ondertussen strompelde ik verder terug. Toen ik bijna terug was, kwam tot mijn verbazing Donavan aan gelopen. Hij had al redelijk wat verkeerd gelopen (samen met nog 25 man/vrouw). Hij gaf er ontgoocheld de brui aan. Samen terug naar de auto dus en wachten op Koen’s aankomst. Door de vele regen en het slechte weer was het een heel zware wedstrijd geworden en Koen finishte heel knap als 33e in 3u40m50s. Proficiat Koen!

En zo werd Trail du Barrage Fail du Barrage! Hopelijk geneest de quadriceps nu snel zodat ik de trainingen kan hervatten op mijn weg naar de Hel! To be continued!