Alle berichten door salomezcarl

De Mol van Kasterlee

Zondag 17 december 2017, mijn 2e deelname aan de Hel van Kasterlee. De voorbereiding liep letterlijk niet zoals vooraf gepland. Door een knie blessure amper trainingen gelopen sinds medio september. De marathon van Brugge liet ik aan me voorbijgaan en ik concentreerde me noodgedwongen op het fietsen en achter de vrouwen te lopen. Alhoewel “vrouwen” niet correct is, eerder “vrouw”. Later meer hierover…

Ik kreeg uiteindelijk groen licht van mijn Coach (hij zou eens een rood licht moeten durven tonen trouwens…) en zo startte ik voor de 2e maal in de Hel van Kasterlee.

Mol groen

De zaterdag vertrokken we (Donavan, Véronique en mezelf) al richting Turnhout waar we in onze gezellige B&B onze intrek namen. Nog even de Kerstmarkt verkennen en wat warme chocomelk drinken en vroeg ons bed in. Nadat we in onze B&B “Den Eenhoren” een stukje van de hemel gezien hadden vertrokken we zondag richting de hel.

Zondagmorgen om 5u opstaan, stevig ontbijten, kleren aandoen en richting Kasterlee. Parkeren op de parking van de plaatselijke supermarktketen uit Duitsland en opmerken dat het spiegelglad is. We glijden richting sporthal om mijn nummer op te halen en brengen alles in gereedheid.

Iets voor achten klinken de gebruikelijke liedjes door de boxen “Go to Hell”, “Highway to Hell” en andere. Om 8u wordt de wedstrijd op gang geschoten met vuurwerk en we beginnen aan onze helletocht: 15km lopen, 117km mountainbiken en nog eens 30km lopen.

De eerste kilometers waren de wegen door de vriestemperaturen behoorlijk glad, maar lopen lukte wel in de berm. Ik liep constant aan een tempo dat ik zeker deze eerste loopronde kon volhouden (behalve dan tijdens mijn 1e plaspauze). Na 1u09min kwam ik de wisselzone in als +/-160e van de 300 starters. Na een snelle wissel, waarin ik mijn ma, pa en Véronique zag staan, had ik al wat plaatsen goedgemaakt en ook tijdens het fietsen ging alles goed.

Ik fietste een 1e ronde in 1u07min en ook mijn 2e ronde deed ik in 1u07min. De 3e ronde stopte ik even voor een plaspauze en deed ik het bewust iets rustiger aan (1u13min). Tijdens de 4e ronde kwam er een ongelofelijke mist opzetten die eerst lichtjes sluimerde in de bossen maar stilletjes aan dikker en dikker werd. Ik at en dronk goed (Donavan gaf me mooi alles aan) en ik reed deze 4e ronde in 1u15min. Tijdens mijn 5e en laatste fietsronde begon ik te beseffen dat er geen mist was, maar dat er duidelijk iets mis was met mijn ogen. Ik zag niets nog scherp en moest dan maar op het gevoel beginnen fietsen. Met als gevolg 1x onderuit door een modderspoor en tegen een boom kwakken. Opstaan en verder doen, veel anders zat er niet in. De schrik zat er wel wat in en ik matigde serieus het tempo. Ik belande nog 2x in de struiken en kwam terug aan de sporthal. Ik moest nog een lusje van 5km mountainbiken en dan zat dit onderdeel erop. Ik besliste om dit toch nog te doen. Onderweg miste ik nog bijna een afslag, niet gezien… Mijn zicht werd nog troebeler en ik vertraagde nog wat meer. Op een lange dreef vloog ik plots over mijn stuur. Blijkbaar een plas niet gezien en die was toch wel een centimeter of 30 diep. Mijn voorwiel erin en ik huppakee over het stuur. Daar stond ik dan, als een klein kind huilend met de daver op mijn lijf. Uiteindelijk zag ik nog net een knop liggen en die draaide ik dan ook om. Ik klom terug op de fiets. Het was nu niet ver meer en het grootste deel was op de weg of brede boswegen zonder al te veel moddersporen. Mijn 5e fietsronde reed ik 1u30min. Duidelijk heel wat tijd verloren, net zoals mijn zicht…

Daar aangekomen snelde ik naar de wisselzone en vond op de tast nog net mijn loopschoenen. Ik deed ze aan en op adrenaline begon ik aan het lopen. In het begin ging het redelijk goed. Donavan gaf me wel aanwijzingen zoals “ een beetje meer naar rechts” of “gewoon rechtdoor”. De eerste loopronde ging nog redelijk goed (1u21min). Ondertussen zag ik letterlijk geen hand meer voor mij ogen. Mijn eigen horloge aflezen lukte niet meer dus tempo lopen op het gevoel. Ondertussen begon ook mijn knie wat lastig te doen. De weinige loopkilometers in de voorbereiding begonnen hun tol te eisen. Tijdens de 2e loopronde werd het “een tocht door het donker diediediedietie”. Na een kilometer of 5 doken we terug het bos in, en ondertussen liep ik al hand in hand met Donavan. Niet omdat we dat zo leuk vonden, maar ik had geen zin om in een Kastelse dijk te sukkelen. Ondertussen moest ik ook het tempo serieus laten gaan en ook nu en dan letterlijk en stukje gaan.

Na 1u50min in de laatste loopronde kwam ik quasi blind in de sporthal aan en moest iemand mij van de EHBO over de meet helpen, anders ging ik gegarandeerd van het podium gesukkeld zijn. Waarvoor mijn dank!

Na 10u39min13sec was mijn helletocht voorbij. Het was een hels avontuur waarvan ik de helft jammer genoeg maar half tot niet gezien heb. Met recht en reden noem ik dus vanaf nu niet meer Keizer Carfl, maar de Mol van Kasterlee!

Uiteindelijk zijn mijn ogen na een nachtje terug in orde (en controle bij de oogarts en arts). Ik kan dus met volle wijnglazen klinken op 2017, en nog meer op 2018! Ik bedank bij deze iedereen die me in 2017 geholpen heeft, dingen samen beleefd heeft, plezier gemaakt heeft enzovoort. Speciale dank voor mijn ma en pa die me altijd steunen en ook kwamen supporteren tijdens de Hel. Coach en copain Donavan bedank ik voor het afgelopen jaar en de uitstekende begeleiding tijdens de Hel, alsook het zeker een uur hand in hand lopen. Er zijn er zeker die jaloers zijn op jou! En als laatste bedank ik mijn allerliefste schat Véronique! Achter iedere sterke atleet staat een sterke vrouw, en dat is ze! Ze is er 1 uit de duizend en ik ben heel dankbaar dat ik ze gevonden heb! En nu “party-time”! See you in 2018!

IMG-20171216-WA0002

 

Finding Neom, the sequel

Indien je de vorige blogpost niet gelezen hebt, shame on you! Om deze blog te kunnen begrijpen kun je de vorige blogpost lezen, of ook niet. De keuze is aan u…

finding-nemo-tc

Na enkele weken radeloos rond te toeren, zonder Neom te vinden, besluit ik een volgende queeste te doen op zondag 17 september. Ik hoorde in de verte dat er iets aangespoeld zou zijn in De Panne. Ik dus volle gas richting De Panne. Daar staan enkele triatleten op mij te wachten en samen gaan we een kleine 2 uur op zoek. We fietsen op het strand en kijken naar de zee maar zien nergens Neom. We besluiten om het hinterland wat uit te zoeken, maar al snel zien we door het zand de duinen niet meer en moeten we teleurgesteld huiswaarts keren. Toch bedankt Kris, Ben, Lorenz en Steven.

Net toen ik mijn fiets terug in de wagen stopte en bijna al huilend terug wou keren naar huis om daar Merlin, vader van Neom, het opgeven van mijn zoektocht te melden, hoorde ik in de verte een stem. Of was het de huilende wind die ik hoorde? Ik luisterde aandachtig en ik kon de volgende woorden ontcijferen: Vvvvauban, Vvvvvesten en Vvvvvlanders Vvvvvvields. Ik dacht even diep na en enkele fracties van seconden later zag ik het licht! Het verband was Ieper! Ik moest in Ieper gaan zoeken.

07ff8e314e2798d32bfc8c39f82a9601677de34c

Ik dus snel met de auto richting Ieper. Daar riep ik de hulp in van een vergeetachtige Roby (Bientje voor de vrienden) en Wesley (Wesley voor de vrienden). We gingen richting de vesten en ik trok snel mijn Zone3-wetsuit aan. Wesley en Roby hadden weinig zin in zwemmen en besloten dus maar om elk een ander deel van het afgebakende gebied uit te zoeken. Wesley zou het hinterland uitzoeken met zijn fiets, Roby zou rondom rond de vesten te voet alles uitzoeken.

Ik wou dus snel in het water springen, maar er was echter behoorlijk wat volk op deze zonnige dag. Blijkbaar was het een triatlon die dag, “Sportics In Flanders Fields Triatlon”. Das was ook het eerste wat ik ervan hoorde, maar soit. Ik ging dus geduldig in de rij staan en wachtte af. Na zo’n 20 minuten wachten mocht ik het ruime sop kiezen, en dat sop mag je letterlijk nemen. Ik zag geen hand voor de ogen, en moest op het gevoel zwemmen en zoeken. Ik voelde nu en dan een takje, een stukje modder of wie weet andere zaken. Gelukkig zag ik net genoeg om een paal te ontwijken, anderen zwommen ertegen…

Na zo’n 16 minuten en een half minuutje later was ik het zodanig beu om in he bruine sop te zoeken, dat ik besloot om de fakkel door te geven aan Wesley. Hij moest nu maar eens op zoek gaan. Ik liep snel naar hem toe en wisselde blijkbaar als 12e bij de trio’s. Wesley ging er als een sneltrein vandoor. Hij zocht tot in Zandvoorde naar Neom, maar na een goed uur kwam hij ontgoocheld en uitgeput aan met de melding: niets gevonden… Ondertussen waren we opschoven richting plaats 5, en ons speerpunt moest nog beginnen…

Roby, Bientje dus, vergat alle zorgen en ging er als een speer vandoor. Hij staat dan ook wel echt heel scherp. Hij zocht overal naar Neom, zelfs trappen oplopen was hem niet te veel… Na een goeie 35 minuten kwam hij uitgeput aan zonder Neom gevonden te hebben. Ik zou dus terug naar Merlin moeten gaan met de droeve nieuws dat ik Neom niet gevonden had. Met ons “Sportics Trio Tri Team” werden we 4e, op anderhalve minuut van het podium. Bientje: dat moet volgend jaar beter kunnen! En Wesley en mezelf gaan er ook wel nog wat afpitsen. Toch tevreden met deze leuke namiddag.

DSC_1396

Dus terug naar huis, zonder bloemen en zonder Neom… En toen kwam er een aquarium met een grote ruit, en daar zat waarempel Neom in! Gevonden! Ik snelde ernaar toe en we juichten en kirden van vreugd. Ik bracht Neom terug naar zijn vader en moeder en zo is het verhaaltje toch vrolijk uit!

 

 

 

Finding Neom

Elke gelijkenis met bestaande personen, gebeurtenissen, activiteiten, aangehaalde voorbeelden of namen van personen berust op louter toeval.

Zaterdag 26 augustus. Ik ben Carfl en krijg een berichtje van Merlin, vader van Neom. Neom is blijkbaar op weg naar school verdwenen (ja, vissen moeten naar de school in de vakantie)! Hij moet ergens tussen Oostkerke en Sluis de weg kwijt geraakt zijn! Ik besluit direct om samen met Merlin op weg te gaan om Neom terug te vinden! Voor we vertrekken roep ik nog snel wat andere vissen bij elkaar, want hoe meer vissen hoe meer vreugd! Onder andere Glenn en Vincent geven zich vrijwillig op, en omstreeks 13u vertrekken we vanuit Oostkerke met een mega aquarium op wielen richting Sluis. Onderweg kunnen we nog wat genieten van het landschap met deskundige uitleg van onze plaatselijke gids.

Eénmaal aangekomen in Sluis worden we om 13u30 te water gelaten en met een kleine 40 vis spartelen we vol ongeduld op het sein om te vertrekken. “Tuuuuuut” is het sein, en daar gaan we dan, op zoek naar Neom. Plets plets plets…

Als snel verspreiden we ons in alle richtingen, maar toch vooral in de richting van Oostkerke. We kijken allemaal goed rondom ons en al snel zie ik het gevaar in de lucht hangen: een ooievaar is boven ons aan het cirkelen. Ik besluit om hem op een dwaalspoor te brengen en begin te blaffen als een hond. Ik zie de ooievaar twijfelen “Is dit nu een vis of een hond”? Hij neemt echter het zekere voor het onzekere en besluit weg te vliegen. Oef, daar we zijn we even aan een ramp ontsnapt! “Ooi Revoir“ roep ik nog snel.

ooievaar-white-stork-04

Ondertussen merk ik op dat het wel vlotjes gaat, maar zonder Neom te zien of een zelfs maar een spoor van hem… Even later zie ik in de verte de brug van “Hoeke” opduiken. Daar is een rustplaats voorzien met een hapje en een drankje. Er was cava beloofd, maar ik zie enkel plastieken zakjes met een waterachtige gel in met citroensmaak en wat water uit een bidon. Ik laat het me echter wel smaken en drink nog snel een extra slok water. Ik roep nog een bedankje en ga weer snel verder met mijn zoektocht. Net voorbij de bevoorrading ruik ik duidelijk pannenkoeken. Ik zie dan ook een brasserie op mijn rechterkant liggen. Ik twijfel even, maar mijn missie is nu even belangrijker dan pannenkoeken eten. Moeilijk te geloven, maar ik ga wel degelijk door! Plets plets plets…

Ik begin nu onder stoom te komen en begin hier en daar wat andere vissen in te halen. Het zijn echter vooral vissen die de 10km (jawel 10km) zwemmen. Ik zoek verder naar Neom maar zie geen enkel spoor van hem. Ik zie enkel links en rechts bomen, riet en water, en dat al meer dan een uur en een half. Dus nog wat plets plets plets…

Plotsklaps zie ik langs de oever 2 louche figuren op de uitkijk staan. Ze houden duidelijk alles in de mot en ik ben direct op mijn hoede. Ik zwem het riet in en bespied hen. Ik sluip doorheen het riet heel stilletjes dichterbij. Om mezelf niet te verraden kwaak ik nu en dan eens zodat ze enkel maar het vermoeden van een kikker kunnen hebben. Als ik dicht genoeg ben, zie ik dat het geen louche figuren zijn, maar mijn ma en pa. Ik roep luid en zwaai, maar blijkbaar ben ik in het water onherkenbaar. Ik besluit dan maar om door te zwemmen en mijn missie “Finding Neom” te volbrengen.

1590

Een kwartiertje later zie ik een gele boei op mijn linkerkant. Was dit niet het lievelingsspeelgoed van Neom? Hij moet deze hier verloren hebben. Ik ben op het goede spoor! Ik zwem sneller en sneller en zie in de verte iets midden op het kanaal dobberen. Ik zet mijn eindsprint in want ik zie dat het iets oranjeachtig is. Zou dat Neom zijn? De laatste plets plets plets…? Ik kom aan en zie dat het een oranje rubberbootje is…

knbrd_reddingsboot-800x600

Ik besluit dat het na 7km zwemmen in 2u02min voldoende is voor vandaag. Ik finish ruimschoots binnen het doel van 2u06-2u10min en ben dus deels tevreden, enkel Neom vinden is me niet gelukt. Ik heb Merlin nog niet kunnen helpen en hij blijft ontroostbaar.

Er rest ons nu enkel nog de vraag: waar is Neom? Zullen we Neom nog terugzien? Zal hij nog kunnen spelen met al zijn vriendjes in de toekomst?

#openeinde #wordtvervolgd…

O ja, moest je nu zondag nog niet weten wat gedaan: slechts 1 adres: VTT Wijtschate!

TOURTOCHT 2017

3 vliegen in 1 klap!

16/08/2017: ik ben terug uit verlof en dus heb ik terug tijd om ‘s avonds mijn verslagen te schrijven. In het verlof heb ik hier uiteraard geen tijd voor. Veel te drukke bezigheden zoals boeken lezen, luieren, warempel zelfs shoppen krijgt in deze periode van het jaar voorrang. Omdat ik ondertussen al 3 wedstrijden gedaan heb, krijgen jullie nu een 3 verslagen voor de prijs van 1! En dan te bedenken dat de solden officieel al voorbij zijn!

drie vliegen in een klap

Vlieg 1 en 2: EK Targu Mures (Roemenië)

Na de Nisraman volgde in een sneltempo nog 2 wedstrijden. Dit waren het Europees Kampioenschap Crossduatlon en Crosstriatlon, respectievelijk op donderdag 26 juli en op zaterdag 28 juli, en beide in Targu Mures. Roemenië. Nu was ik daar vorig jaar nog geweest samen met Bientje en Kris (Coddens) voor het EK Crossduatlon. Nu dus voor 2 EK’s.

Om het kort te houden: dit jaar waren de volgende mensen van de partij:

  • Kris Coddens (enkel duatlon wegens blessure)(Pro)
  • Nele Vermeulen (enkel duatlon wegens niet zwemmen)(Age Group 30-34)
  • Didier Vandenbosch (duatlon en triatlon) (Age Group 50-54)
  • Don Jorno Van Der Veken (duatlon en triatlon) (Age Group 30-34)
  • Anne-Sophie Maréchal (triatlon) (U23)
  • Donny Leyn (triatlon) (U23)

Targu Mures ETU European championship Cross duathlon & triathlon

En ik dus. Duatlon en triatlon in de age group 30-34 jaar. Op donderdagmorgen begonnen we met alle age groupers aan ons EK Crossduatlon. 6,2 trailrun, 20km mountainbike en 3.1km trailrun. Zoals altijd in een duatlon wordt er enorm snel gestart. Ik startte redelijk behoedzaam en vond al snel een redelijk tempo. Op de lange klimmen bleef ik koppig lopen, wandelen is voor als ik ooit op pensioen geraak. Ik wisselde als 6e in mijn age group. Nu kwam normaal mijn sterkste deel, mountainbiken. Ik kon goed tempo maken en schoof een plaats op naar de 5e plaats. De 4e plaats was echter te ver weg om deze te kunnen pakken (en hij reed te snel ook eerlijk gezegd).

Het laatste rondje lopen was uiteindelijk overleven en vooral blijven lopen op een zwaar doch niet echt technisch loopparcours (tot mijn spijt). Uiteindelijk 5e in mijn age group 30-34 jaar. Vorig jaar werd ik hier nog 4e, maar dit jaar was het deelnemersveld wel een pak sterker, dus tevreden. Vlieg nummer 1 was binnen.

Daarna recupereren en nog eens recupereren voor de wedstrijd van zaterdag, de Crosstriatlon. Hier was het 1km zwemmen, 24km mountainbiken en 6.2km lopen. Ik voelde mijn wedstrijd van donderdag nog in de benen zitten, maar het was mooi weer en we konden knallen! We doken het water in van een plaatselijke bassin en ik zwom zoals meestal eerst traag, dan op snelheid komend wat kris kras scheef, maar zo kon ik wel wat plaatsen goedmaken. Ik kwam Jorno tegen in het water en ook hem stak ik voorbij. Ik kwam als 5e in mijn age group uit het water en kon snel wisselen. Op de 1e startklim vloog ik echter niet, terwijl mijn concurrenten dit wel deden… Ik werd al snel ingehaald langs alle kanten, ook Jorno haalde me in en ik wenste hem veel succes en hoopte dat hij een medaille in de wacht kon slepen. Ik moest kalm blijven, mijn eigen wedstrijd rijden enzovoort, dat zegt Donavan toch altijd?! Ik deed dit dan ook en kwam er na een 1e ronde toch wat door. Ik kon terug meer tempo maken en vond het plezier in het mountainbiken terug. Op het einde zat ik wel wat door mijn beste krachten en dan moest ik nog beginnen lopen. Uiteindelijk redelijk gelopen en als 10e gefinished. Niet 100% tevreden, maar na de zware duatlon op donderdag toch terug een leuke wedstrijd gedaan.

De uitslagen van de anderen:

  • Kris Coddens: Duatlon Pro: Brons
  • Nele Vermeulen: duatlon age group 30-34: Goud
  • Didier Vandenbosch: duatlon en triatlon Age Group 50-54: zilver en goud
  • Don Jorno Van Der Veken: duatlon en triatlon Age Group 30-34: zilver en 5e plaats
  • Anne-Sophie Maréchal: triatlon Pro: 11e
  • Donny Leyn: triatlon U23: 12e

Donny was ziek en had een echte ***dag. Het feit dat ik op zaterdag net iets sneller was in de triatlon of hij op zondag zegt zowat alles. Gelukkig hadden we nog een 3e vlieg in het vuur zitten, namelijk Xterra Polen 2 weken later.

vuurvlieg

Vlieg 3: Xterra Polen (Krakau)

Na een weekje rust thuis (boeken lezen, luieren en andere zaken) vertrokken Donavan en ik op reis naar Polen. Eerst zouden we 2 dagen naar Zakopane gaan, een bergdorp vlakbij het Tatra-gebergte en bij de Slovaakse grens. De eerste avond gingen we gaan traillopen. In de avondschemering bergop; in het donker bergaf. Gelukkig kwamen we Eva-Maria tegen die ook aan het trailen was met lichtje. We sloten ons maar al te graag aan en trailden zo met toch een beetje licht. De volgende dag gingen we mountainbiken en konden genieten van mooi weer, een onweer, mooie vergezichten, prachtige paadjes, de Slovaakse grens en Polen die geen Engels kunnen en Zakopane niet weten liggen. ’s Avonds nog wat baantjes proberen te trekken in het Aquapark en wat door buizen glijden.

20904580_10212725217060726_1017323381_o

De volgende dag ging het richting Krakau en die dag gingen we ook Auschwitz en Auschwitz-Birkenau bezoeken. Na een wilde rit in een autobus kwamen we daar aan en na zo’n bezoek doet je dit toch even alles relativeren. Hoe goed hebben we het wel niet? Hoe verschrikkelijk was dit? Het is bijna niet te vatten…

Op zaterdag gingen we de Xterra verkennen. Na zo’n 5km brak mijn ketting en na zo’n 5.01km viel Donavan plat. In de regen keerden we te voet terug in wat we dachten dat de juiste richting moest zijn. Gelukkig was het de juiste richting en na een halfuurtje wandelen konden we onze fietsen laten herstellen in de aankomstzone. In de namiddag verkenden we dan de rest van het fietsparcours.

20961137_10212725216500712_927353476_o

Zondagmiddag dan, de wedstrijd zelf. Het water was warm genoeg om zonder wetsuit te zwemmen (verplicht), maar eens in het water betwijfelden we dit toch sterk. Lichtjes onderkoeld begonnen we aan het 1500 meter zwemmen. Het ging bij mij redelijk goed en ik kwam een half minuutje voor een iets meer onderkoelde Donavan uit het water (te scherp staan is duidelijk nergens goed voor). Om Donavan tijdens het fietsen niet te storen, liet ik hem in de wisselzone netjes voor (of ik wisselde gewoon te traag). Het fietsen was redelijk veel singletrack, draaien, keren, door een grot rijden, en nog enkele langere tussenstroken. De eerste ronde ging heel goed en er haalden me maar weinig atleten in. In 2e ronde kon ik nog enkele vrouwelijke Pro’s inhalen (die vroeger gestart waren), maar jammer genoeg kreeg ik af te rekenen met buikkrampen en ik moest noodgedwongen eventjes stoppen voor een noodzakelijke doch deugddoende stop. Na een 2-tal minuutjes kon ik mijn weg verder zetten. Na de wissel kwam de 10km trail lopen (die er eigenlijk zo’n 8km was). In het begin nog wat last van mijn buik, maar gaandeweg kwam ik meer in mijn ritme en ging het beter en beter. Ik finishte uiteindelijk als 65e (op +/-220 deelnemers) in een tijd van 3:16:53. Ik werd hiermee 6e in mijn age group 30-34 (van de 26). Mits wat minder krampen zat er hoogstens een 4e plaats in, het podium was echt te ver weg.

Donavan had een sterke race ondanks zijn lichte onderkoeling. Hij werd 20e algemeen en 3e in zijn categorie (20-24 jaar) in een tijd van 2:57:14. Ondanks dat hij heel diep geweest was, konden we er ’s avonds toch nog een mooie afterparty van maken in Club Local te Krakau. De dag erop keerden we tevreden van een mooi tripje huiswaarts. Bedankt aan Donavan voor het gezelschap!

Nu op naar zaterdag 26 augustus. Ik ga er de strijd aan met Glenn in het Vaartzwemmen te Oostkerke. Om ter snelst 7km zwemmen in open water. Iedereen die ons wilt komen bewonderen, van harte welkom! En zoals al eerder beloofd, iedereen die komt supporteren wordt getrakteerd! See ya!

Die Nisramannetje

Het is ondertussen alweer een tijdje geleden dat ik hier iets gepost heb. Ik ben niet zoals sommige anderen in een lang zomerslaapje gevallen, alleen had ik terug wat last van mijn writer’s block. Maar nu deze terug “genezen” is kan ik terug een verslagje vol weetjes en zever op jullie loslaten. Wat zever is en wat weetjes, dat laat ik aan de slimme mensen over… (zie foto)

Sportics

Na de Xterra Belgium wou ik terug een goed gevoel krijgen en besliste last-minute om de korte cross triatlon in Wanze mee te doen. 500m zwemmen, 20km mountainbiken en 5km lopen. Het zwemmen ging goed, het mountainbiken ging ook redelijk vlot onder een loden zon, maar het tijdens het lopen terug last van maag en warmte en dus geen vlotte 5km run. Ik werd er alsnog 21e op 72 deelnemers. Verre van slecht, maar het kon beter. Donavan werd knap 3e. Bientje kwam in de namiddag om de triatlon op de weg te spartelen, fietsen en lopen. Het spartelen lukte hem nog, maar tijdens het fietsen sloeg het noodlot toe. Een chauffeur negeerde alle verbodstekens en boem patat, daar lag Bientje samen met zijn fiets op het asfalt (of beton). Gelukkig viel de schade mee (fysiek dan toch), zijn fiets en helm was rijp voor het kerkhof…

SONY DSC

Volgende passage was dan normaal gezien Xterra France. Last-minute heb ik beslist om deze te schrappen wegens oververmoeidheid en mentaal niet klaar voor deze zware wedstrijd. Xterra France dus niet, jammer genoeg, maar wel een weekend rusten, wat werken en trainen.

Het volgende weekend was het wel terug vol aan de bak. Ik hielp mee met Bientje met de organisatie van zijn Naturatrail. De mooiste trailrun van West-Vlaanderen! Een prachtig parcours in een prachtig decor! Ik liep er wegens tijdsgebrek de kortste afstand (6.2km). nadat ik tijdens de start Bientje eerde met een bliksemsnelle kopstart, viel ik na 200m al terug naar plaats 2. Ik kon het tempo van de eerste niet volgen (Sander Cottignies) en voelde de hete adem van nog een loper in mijn nek. Dat bleek Stan Cottignies te zijn. Na enkele kilometer stak hij me voorbij en demarreerde. Ik kraakte en plooide me lichtjes vierdubbel, maar moest toch een gaatje laten. Ik hield hem echter in het vizier, en zag dat de 4e niet echt dichter kwam. Op het einde probeerde ik nog, maar inhalen zat er niet meer in. Een 3e plaats en dik tevreden aangekomen. Ik liep de 6.2km in 25:30 en haalde hier net geen 15km/u mee. Dik tevreden begon ik direct terug te helpen en liep nog wat bij om de dorstigen te laven…

Naturatrail 2017

Het volgende doel wat die Nisramannetje. Dit jaar door vieze KSA en Scouts bacteriën (leve de Chiro!) geen triatlon maar een duatlon. 2.8km lopen op een lokaal parcourtje waar ik me niet forceerde (67e tijd op 142). Daarna de koersfiets op voor 2 toertjes met telkens de Côte de Filly en de beruchte Mur de Maboge. Samen met Donavan beslist om het hier nog rustig aan te doen en pas vanaf het mountainbiken voluit te gaan. Tijdens de eerste beklimming van de Côte de Filly kon ik nog wat praten met Donavan (die op zijn mtb reed). Na 2 van deze toertjes kwam ik met een 59e tijd als 61e binnen. Ik had dus “op mijn gemak” wat plaatsen goed gemaakt.

Nisraman 2017 foto

Met dank aan PictureLore voor de foto!

Nu kwamen mijn favoriete onderdelen: mountainbike en trailrun. Eerst 17km mountainbiken doorheen een prachtige streek. 2 maal door de Ourthe ook en ik raapte een heel deel atleten in. Het ging heel vlot, en plots zag ik in de struiken een Nisramannetje zitten. Het was Donavan met zijn mountainbike. Wat hij daar deed kon me worst wezen, ik vloog verder door de Ardense bossen en Donavan haalde me terug in. Hij kwam even polshoogte nemen en zag het goed was. Na 17km mountainbike was ik al opgeschoven naar plaats 37.

De trailrun dan. Het parcours was gewijzigd en het was nog mooier dan vroeger. Ook een pak technischer, voor mij dus ideaal. Ik vloog overal op en af en door en tussen (ze hadden er echt hun werk van gemaakt om er een tof parcours van te maken). Met een 10e looptijd kwam ik uiteindelijk als 23e over de meet. Mission accomplished! Beste resultaat ooit in de Nisraman. (en slechts 2 plaatsen na Glenn Valentin die echter wel licht geblesseerd wad en zo zijn sterke prestatie van 2 jaar terug niet kon herhalen(3e plaats).

Volop vertrouwen getankt dus om nu naar het EK te gaan in Roemenië. Daar doe ik mee op donderdag 27 juli aan de crossduatlon en op zaterdag 29 juli aan de crosstriatlon. Erna volgen dan nog de Xterra Polen (zondag 13 augustus) en op zaterdag 26/07/2017 ga ik 7km zwemmen in Oostkerke (Damme). Iedereen die het wil kan gerust komen kijken en langs het kanaal meewandelen terwijl ik in het sop lig! Achteraf trakteer ik iedereen die komt supporteren op een drankje in het gezellige vaartzwemdorp!

 

Xterra Belgium

Zaterdag 10 juni 2017. Het Xterra circus spoelt terug aan in Namen, België. En niet zoals vorig jaar met weken vooraf regen, nu met weken vooraf zon en droogte. Er kon dus dit jaar wel gezwommen worden in de Maas.

Met 700 man/vrouw in de Maas en klokslag 14u30 begon de Maas te kolken. Ik kon redelijk van voor starten en we moesten bijna een volledig rondje zwemmen rond ‘Île Vas-t’y-Frotte’. Nadat ik op het einde nog enkele slagen kreeg en mijn zwembril eventjes moest heraandoen, kwam ik na zo’n 24 minuten uit het water gestrompeld zoals gewoonlijk. Snel mijn wetsuit afdoen en huppakee, Scarlett bestijgen.

Xterra Namen

De eerste klim naar de citadel moest ik kalm blijven en rustig omhoog fietsen. Er zoefden me daar heel wat atleten voorbij, maar die zou ik deels wel terug inhalen later in de wedstrijd. Tot zover het strakke plan. Ik had wat last van de warmte en dat sloeg op mijn maag.  Altijd leuk dat zonnetje en de warmte, maar soms verlang ik alweer naar sneeuw, zeker nadat ik die ijsberen op de dam van de Maas gezien had. Soit, ik probeerde zo goed als mogelijk op het loodzware parcours omhoog en omlaag te rijden, maar ik voelde als het ware de kracht uit mijn benen en lichaam weglopen, en dat terwijl ik moest fietsen… Na 2u20 fietsen was ik aan de 2e wisselzone, waar ik eventjes naar mijn loopschoenen moest zoeken. Nadat ik ze gevonden had kon ik starten in een ongelofelijke sfeer met mijn loopnummer.

Aangezien al mijn kracht al weggelopen was tijdens het fietsen, kwam er van een goed loopnummer ook niet veel in huis. Ik liep traag, trager en wandelde hier en daar een beklimming omhoog. Gelukkig was ik niet alleen. Ik zag velen zweten, puffen, strompelen en enkelen toch nog lopen. Op en rond de Citadel in Namen lopen is altijd iets speciaals en zeker als er overal mensen staan om iedereen aan te moedigen. Ik zette door en kwam na 1u19 gestrompeld te hebben over de finish. Ik eindigde zo als 292e (op zo’n 700) in een totaaltijd van net 4u en een ‘sjieke’.

namen finish

Copain Donavan had een enorm sterke wedstrijd achter de rug en haalde zowaar een 21e plaats algemeen en werd zo Belgisch Kampioen bij de beloften. Dit maakte mijn dag ruimschoots goed! Tevreden en vooral versleten konden we huiswaarts keren.

Donny

Volgende wedstrijd is de Crossduatlon in Wanze (provincie Luik) op zondag 18 juni. Terug een warme dag, maar dus ideaal om wat zaken uit te proberen!

Het wordt daar in Wanze dus terug een dol avontuur van Keizer Carfl na enkele serieuzere intermezzo’s!

Homies

Vrijdagavond 2 juni 2017. Ik vertrek met de “homies” op “mannenweekend”. Voor de vrouwen van de “homies”, er volgen nog enkele pikante details verder in het verslag.

Eerst en vooral nog eens de resultaten van de afgelopen weken waar ik geen subliem verslagje van gemaakt heb wegens geen tijd, geen goesting, geen insomnia…

Eerst en vooral Xterra Spain (Zondag 14 mei). Samen met Donavan gingen we naar Spanje om daar te gaan “battelen”. Ik reed er een redelijk goede wedstrijd (mindere zwemstart, redelijke fietsproef en een zonovergoten loodzware loopproef). Ik finishte in 3:16:54 als 116e van de 267 deelnemers. Donavan kende een pechdag en had wederom 2x een lekke band, maar nu hij een persoonlijke bandenlegger heeft, zijn die lekke banden definitief en voorgoed passé!

Xterra Spain

Terug naar België waar ik op vrijdagavond 19 mei in Menen meedeed aan de grensloop. Ik liep er de 5km in 18 minuten en 37 seconden. Met voorsprong mijn kortste wedstrijd ooit, maar wel goed voor een 24e plaats op 521 deelnemers.

Na deze 2 wedstrijden was ik nog niet 100% overtuigd van mijn eigen kunnen. Dus besloot ik op het mannenweekend met de Homies (= with friends who come at home oftewel een verbastering van ‘Hommes’ oftewel een ludieke verwijzing naar Homer Simpson waar sommigen van ons meer en meer op beginnen te gelijken…) 2 extra wedstrijden in te lassen. Op zaterdag zou ik de trailrun in Marche en Famenne lopen: Trail La Grimace (18km). Ik reed van Achouffe naar Marche en eenmaal daar aangekomen vond ik het daar nogal stilletjes. Niet dat mijn muziek niet luid genoeg stond, maar er was weinig volk. Die overwinning is binnen dacht ik al snel. Ik keek even nog snel op mijn gsm naar de datum, en wat bleek: ze hadden die wedstrijd last minute meteen dag verzet?! Onbegrijpelijk voor mij, maar alle anderen waren blijkbaar wel op de hoogte…

Geen loopwedstrijd voor mij die zaterdag dus. Wel een bezoek naar het “War Museum in Bastogne” (een echte aanrader), een karting in Marche en Famenne, een beetje losrijden met de mountainbike en een brouwerij bezoek in Achouffe. Om af te sluiten hielden we uiteraard een BBQ met pikante sauzen en een gezelschapsspel.

homies

Zondag dan. Ik moest dus terug naar Marche voor de trailrun. Vandaag was er al meer volk aanwezig. Ik ontmoette er nog een trailrunner van het Sportics Trail team die de 30km liep. Ik startte helemaal achteraan en moest dus wat inhalen. Rustig beginnen zei de trainer, en dus doe ik dat ook. Ik haalde redelijk wat mensen in en het parcours begon meer en meer te klimmen. Ik kreeg mijn tempo meer en meer omhoog en ik haalde nog net de 1e lopers van d 30km voor de splitsing in. Daarna liep ik een eindje alleen tot ik in de verte nog 2 lopers zag. Ik had terug een mikpunt en holde naar beneden en boven. Op een heel lastige klim haalde ik er warempel nog 3 in. Nog 3km te gaan en het werd vlakker en lichtjes bergaf. Ik met mij ging het ook zo: vlak tot lichtjes bergaf. De laatste 3 die ik ingehaald had haalden me terug in. Ik pobeerde nog mijn wagonnetje aan te pikken, maar mijn locomotief was echter aan het leeglopen. Ik finishte uiteindelijk de 18.2km in 1:25:51 als 10e op 175 deelnemers. Voor de 7.5€ inschrijvingsgeld kreeg ik nog een T-Shirt, een warme douche en een groot stuk Quiche. Een mens zou voor minder beginnen wedstrijden lopen!

Terug naar de “homies” dan die vol ongeduld op een terrasje in Achouffe zaten te wachten om te eten. Met een biertje of wijn konden we een smakelijke lunch verorberen. We kregen er zelfs gratis en voor niets wat muziek bij door een lokaal muziekgroepje! Wat was dat genieten! Met nog een pittige wandeling bij het meer van Nisramont werd de dag pikant afgesloten.

pikant

-> Pikant detail voor de vrouwen!

 

 

 

Op maandag besloot ik om nog eens de “Ardennes Trophy” in La Reid te rijden. Ik koos voor de kortste afstand (35km mountainbiken). In 2013 stond ik hier ook al eens aan de start, maar dan was het 10 graden en regen. Nu gelukkig 20 graden en volle bak zon!

Het plan was om 35km buzze te geven en niet om te kijken. Op de startklim voelde ik wel al snel dat de beentjes nog behoorlijk verzuurd waren van de trailrun op zondag. Ik haalde wel wat renners in en het ging beter en beter. Het melkzuur in de benen werd rondgepompt en ik speelde haasje over met 2 elektrische mountainbikes. Zij reden sneller bergop, terwijl ik bergaf duidelijk de betere was. Gelukkig stopten ze om wat foto’s te nemen en zo kon ik ze definitief achterlaten. Ondertussen passeerde ik een 1e maal aan de finish. Vanaf hier was het nog zo’n 10km. Ik zag quasi niemand meer en bleef door rijden zodat er zeker mij niemand meer kon inhalen.

sportograf-99055640

Gras

Ik finishte in 1u36min25s als 20e van de 167 deelnemers. In mijn categorie Masters 1 werd ik 4e. Net geen podium dus, maar geen probleem. Na nog een looptraining at ik een welverdiende braadworst, nam een ijskoude douche en genoot nog een halfuurtje in het gras van het zonnetje. Een geslaagd weekend, met dank aan de “homies” en aan mezelf voor de mooie resultaten. Op naar het BK volgend weekend: Xterra België op zaterdag 10 juni! See ya!

PS: voor de vrouwen: “What happens in Achouffe, stays in Achouffe!” Maar maak jullie niet ongerust, we zijn heel braaf geweest. Het pikantste was de BBQ-saus.