Xterra Malta

Piet Piraat Piet Piraat Schip Ahoi hoi hoi… Ja we gingen naar Malta deze keer. Niet met de boot, wel met het vliegtuig. Piratenpartner was deze keer Jorn Van Der Veken terwijl Berent Brokkepap en co thuis mochten blijven!

Piet Piraat

Na een veel te lange winter met een DNF (Crossduatlon Westrozebeke), DSQ (Bike & Run Gullegem) en DNS (Grand Raid Nisramont) stond ik te popelen om naar Malta te gaan. Vrijdagavond kwamen we aan in ons knus en “Maltees-modern” appartement met roze badkamer. Zaterdag konden we gaan verkennen. Er was echter te veel wind om dit deftig te kunnen doen, en aangezien we beide voornamelijk voor het plezier gekomen waren, gingen we ons nummer gaan afhalen en keerden terug naar ons appartement. Jorn wou nog surfen maar als er te veel wind staat, dan zijn de surfclubs gesloten op Malta… (of er was te weinig volk om open te doen). Dan maar een pizza en erna nog een kort losloopje bergaf en loopje bergop.

Zondag = raceday. Jorn en ik gingen richting startplaats met de fiets en plaatsten alles netjes in de wisselzone. We mochten al wat inzwemmen, maar het water was toch nog frisser dan gedacht, zelfs met wetsuit aan. Klokslag 9u31 sprongen we het water in voor 1.500 meter zwemplezier. In het begin was het zoals gewoonlijk druk en kregen we wat “wasmachine-toestanden”. Gelukkig viel het nog redelijk mee. Tijdens de “Australian Exit” struikelde ik nog bijna over de enige steen die op het strand lag. Na een goeie 25 minuten mocht ik terug uit het water en deze keer richting mountainbike.

Na wat traplopen mocht ik Scarlett bestijgen. Omdat ik het parcours niet verkend had, was het één grote ontdekkingstocht. Onderweg kwam ik vooral stenen, rotsen en kiezels tegen. Hier en daar een struikje en wat bloemen. De vergezichten waren trouwens ook prachtig. Misschien dat ik iets te veel doseerde en te veel van het uitzicht genoot want onderweg haalden er me toch redelijk wat deelnemers in. Nu ja, na een maand maart waarin ik meer ziek was dan dat ik kon trainen was het de bedoeling om te genieten. Dus genoot ik verder van de vergezichten, “Popeye Village” en het rotsige parcours. Na 2 uur kon ik eindelijk stoppen met schudden en beven op de rotsen en kon ik beginnen lopen.

De zon was ondertussen ook van de partij en scheen volop. Leuk inderdaad, maar zoals we ondertussen weten kan dit een inspanning negatief beïnvloeden. Zo ook bij mij… Ik liep, wankelde, struikelde, kroop en waggelde verder en na een 1 uurtje lopen kon ik beginnen aan de “3e helft”.

Jorn had me in het fietsen voorbijgestoken en was reeds een halfuurtje aan de 3e helft begonnen. In Malta noemt met dit “Cisktime”. We keerden na enkele Cisk’s terug richting appartement en geloof me, dit was de zwaarste klim van dit jaar tot nu toe!

Op maandag keerden we tevreden huiswaarts terug en konden we verder trainen voor de volgende wedstrijd. Die zou er sneller komen dan ik zelf dacht, maar dat kun je in een volgend verslagje lezen. Een klein tipje: “Double D” (Of de foto hieronder er iets mee te maken heeft… Joost mag het weten)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s