De Mol van Kasterlee

Zondag 17 december 2017, mijn 2e deelname aan de Hel van Kasterlee. De voorbereiding liep letterlijk niet zoals vooraf gepland. Door een knie blessure amper trainingen gelopen sinds medio september. De marathon van Brugge liet ik aan me voorbijgaan en ik concentreerde me noodgedwongen op het fietsen en achter de vrouwen te lopen. Alhoewel “vrouwen” niet correct is, eerder “vrouw”. Later meer hierover…

Ik kreeg uiteindelijk groen licht van mijn Coach (hij zou eens een rood licht moeten durven tonen trouwens…) en zo startte ik voor de 2e maal in de Hel van Kasterlee.

Mol groen

De zaterdag vertrokken we (Donavan, Véronique en mezelf) al richting Turnhout waar we in onze gezellige B&B onze intrek namen. Nog even de Kerstmarkt verkennen en wat warme chocomelk drinken en vroeg ons bed in. Nadat we in onze B&B “Den Eenhoren” een stukje van de hemel gezien hadden vertrokken we zondag richting de hel.

Zondagmorgen om 5u opstaan, stevig ontbijten, kleren aandoen en richting Kasterlee. Parkeren op de parking van de plaatselijke supermarktketen uit Duitsland en opmerken dat het spiegelglad is. We glijden richting sporthal om mijn nummer op te halen en brengen alles in gereedheid.

Iets voor achten klinken de gebruikelijke liedjes door de boxen “Go to Hell”, “Highway to Hell” en andere. Om 8u wordt de wedstrijd op gang geschoten met vuurwerk en we beginnen aan onze helletocht: 15km lopen, 117km mountainbiken en nog eens 30km lopen.

De eerste kilometers waren de wegen door de vriestemperaturen behoorlijk glad, maar lopen lukte wel in de berm. Ik liep constant aan een tempo dat ik zeker deze eerste loopronde kon volhouden (behalve dan tijdens mijn 1e plaspauze). Na 1u09min kwam ik de wisselzone in als +/-160e van de 300 starters. Na een snelle wissel, waarin ik mijn ma, pa en Véronique zag staan, had ik al wat plaatsen goedgemaakt en ook tijdens het fietsen ging alles goed.

Ik fietste een 1e ronde in 1u07min en ook mijn 2e ronde deed ik in 1u07min. De 3e ronde stopte ik even voor een plaspauze en deed ik het bewust iets rustiger aan (1u13min). Tijdens de 4e ronde kwam er een ongelofelijke mist opzetten die eerst lichtjes sluimerde in de bossen maar stilletjes aan dikker en dikker werd. Ik at en dronk goed (Donavan gaf me mooi alles aan) en ik reed deze 4e ronde in 1u15min. Tijdens mijn 5e en laatste fietsronde begon ik te beseffen dat er geen mist was, maar dat er duidelijk iets mis was met mijn ogen. Ik zag niets nog scherp en moest dan maar op het gevoel beginnen fietsen. Met als gevolg 1x onderuit door een modderspoor en tegen een boom kwakken. Opstaan en verder doen, veel anders zat er niet in. De schrik zat er wel wat in en ik matigde serieus het tempo. Ik belande nog 2x in de struiken en kwam terug aan de sporthal. Ik moest nog een lusje van 5km mountainbiken en dan zat dit onderdeel erop. Ik besliste om dit toch nog te doen. Onderweg miste ik nog bijna een afslag, niet gezien… Mijn zicht werd nog troebeler en ik vertraagde nog wat meer. Op een lange dreef vloog ik plots over mijn stuur. Blijkbaar een plas niet gezien en die was toch wel een centimeter of 30 diep. Mijn voorwiel erin en ik huppakee over het stuur. Daar stond ik dan, als een klein kind huilend met de daver op mijn lijf. Uiteindelijk zag ik nog net een knop liggen en die draaide ik dan ook om. Ik klom terug op de fiets. Het was nu niet ver meer en het grootste deel was op de weg of brede boswegen zonder al te veel moddersporen. Mijn 5e fietsronde reed ik 1u30min. Duidelijk heel wat tijd verloren, net zoals mijn zicht…

Daar aangekomen snelde ik naar de wisselzone en vond op de tast nog net mijn loopschoenen. Ik deed ze aan en op adrenaline begon ik aan het lopen. In het begin ging het redelijk goed. Donavan gaf me wel aanwijzingen zoals “ een beetje meer naar rechts” of “gewoon rechtdoor”. De eerste loopronde ging nog redelijk goed (1u21min). Ondertussen zag ik letterlijk geen hand meer voor mij ogen. Mijn eigen horloge aflezen lukte niet meer dus tempo lopen op het gevoel. Ondertussen begon ook mijn knie wat lastig te doen. De weinige loopkilometers in de voorbereiding begonnen hun tol te eisen. Tijdens de 2e loopronde werd het “een tocht door het donker diediediedietie”. Na een kilometer of 5 doken we terug het bos in, en ondertussen liep ik al hand in hand met Donavan. Niet omdat we dat zo leuk vonden, maar ik had geen zin om in een Kastelse dijk te sukkelen. Ondertussen moest ik ook het tempo serieus laten gaan en ook nu en dan letterlijk en stukje gaan.

Na 1u50min in de laatste loopronde kwam ik quasi blind in de sporthal aan en moest iemand mij van de EHBO over de meet helpen, anders ging ik gegarandeerd van het podium gesukkeld zijn. Waarvoor mijn dank!

Na 10u39min13sec was mijn helletocht voorbij. Het was een hels avontuur waarvan ik de helft jammer genoeg maar half tot niet gezien heb. Met recht en reden noem ik dus vanaf nu niet meer Keizer Carfl, maar de Mol van Kasterlee!

Uiteindelijk zijn mijn ogen na een nachtje terug in orde (en controle bij de oogarts en arts). Ik kan dus met volle wijnglazen klinken op 2017, en nog meer op 2018! Ik bedank bij deze iedereen die me in 2017 geholpen heeft, dingen samen beleefd heeft, plezier gemaakt heeft enzovoort. Speciale dank voor mijn ma en pa die me altijd steunen en ook kwamen supporteren tijdens de Hel. Coach en copain Donavan bedank ik voor het afgelopen jaar en de uitstekende begeleiding tijdens de Hel, alsook het zeker een uur hand in hand lopen. Er zijn er zeker die jaloers zijn op jou! En als laatste bedank ik mijn allerliefste schat Véronique! Achter iedere sterke atleet staat een sterke vrouw, en dat is ze! Ze is er 1 uit de duizend en ik ben heel dankbaar dat ik ze gevonden heb! En nu “party-time”! See you in 2018!

IMG-20171216-WA0002

 

3 gedachten over “De Mol van Kasterlee”

  1. Mooi verslag! Ik had juist hetzelfde probleem met mijn ogen. Mist tot ik bijna niets meer zag. Weet jij ondertussen wat hier de oorzaak van was? Bij mij was het ook een paar uur na aankomst weg…
    Groeten Raf

    Like

      1. Wellicht ogen ‘bevrozen’. Sommige mensen, waaronder mezelf, hebben hier last van bij koude wind (en dus bij fietsen ga je dit sneller ervaren).
        Oplossing is het dragen van sportbril. Of ogen dichthouden maar dat is niet zo praktisch 😀

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s