From Aloha to Mahalo

Woensdag 24 augustus om 6u44, een dag die start zoals zoveel andere, een dag zoals er dertien in een dozijn zijn. Maar niets is wat het is en wat het lijkt te zijn… Bij het openen van mijn mailbox zie ik heel wat vrouwelijke fanmailtjes zoals gewoonlijk, maar daartussen verscholen zit een mailtje van ene Tommy Söllen, met als onderwerp: “Do you want a slot to XTERRA Maui?”

Ik val bijna van mijn stoel, en herlees het mailtje nog enkele keren en stuur het dan door naar coach Donavan. Hij gelooft het ook niet en antwoord: “Lolzmolz manz, you serious? :D” Het was dus waar, na mijn 3e plaats in de Xterra te Zweden had ik een kleine kans om gekwalificeerd te zijn, maar het was me dus gelukt. De 2 personen voor mij waren ofwel al gekwalificeerd ofwel zagen ze het niet zitten om naar Maui af te reizen (Maui is een eiland in de staat Hawaï).

Na wat goed denkwerk verricht te hebben, besloot ik om deze unieke kans te grijpen en er volledig voor te gaan. Samen met Donavan, die zich in Xterra Portugal plaatste en ook al richting Maui reisde, bekeken we alle opties en begonnen we de reisplannen op te maken. Ook de herfstrust die gepland stond voor eind september/begin oktober werd een maandje achteruit geschoven en er zou doorgetraind worden tot 23 oktober.

Om de kosten toch wat te drukken van deze hele onderneming besloot Cycling Team West, waar ik deel van uitmaak, om iets te organiseren. Het werd een loopwedstrijd “Run for Hawaï” in Westrozebeke en het werd een groot succes. Deze loopwedstrijd vond wel plaats midden in mijn trainingsperiode en dit was niet echt ideaal, maar wat is dat is en wat gebeurd dat gebeurd. Na nog een week ziek te zijn kon ik van de laatste blok 3 weken hard trainen uiteindelijk maar 1 week op een normale manier doen. Geen paniek, is voelde me er wel klaar voor. Maui, here I Come!

flyer

Na een lange en vermoeiende reis kwamen Donavan en ik aan in Honolulu “Aloha” (= welkom, liefde…) waar we eerst nog 2 nachten zouden verblijven voordat we doorvlogen naar Maui. Scarlett, mijn fiets, was ergens in San Francisco blijven rondhangen en zou een dagje later komen. Wat ze er allemaal gedaan heeft wil ze me trouwens nog steeds niet vertellen…

Scarlett

Na wat rustig gezwommen en gelopen te hebben in Waikiki waren we klaar om naar Maui te vliegen. Daar verkenden we op zaterdag nog een deel van het fietsparcours dat er bijzonder modderig bij lag. Het had er de afgelopen 3 dagen behoorlijk geregend… We gingen ook nog eens naar het strand om de golven te bekijken. Deze waren precies toch wat steviger dan die op Waikiki Beach. Nuja, zorgen voor morgen. Ondertussen kreeg ik vanuit België nog wat laatste aanmoedigingen, waarvoor dank.

fb_img_1478267786841

Zondagochtend dan, Donavan en ik waren al vroeg wakker. Ontbijten en nog wat chillen, daarna naar de wisselzone en alles klaarleggen voor 2 vlotte wissels straks. Nog snel een extra dafalgan tegen de tandpijn en dan richting strand. De golven waren precies nog wat hoger dan gisteren, en we sprongen nog eens snel het water in, vooral om te testen hoe we best over of onder deze golven konden zwemmen.

Klokslag 9u04 plaatselijke tijd doken we het water in (letterlijk). Ik waande me precies 3 jaar terug in de tijd tijdens mijn 1e Xterra te Frankrijk. Zwemmen was overleven en van golf tot golf zwom ik, of toch een poging tot. Ik voelde wel dat ik geen supertijd zou zwemmen, maar waar het in het begin moeizaam ging kwam ik stilletjes aan wel wat op dreef. Na een exit op het strand mochten we (lees: moesten) nogmaals doorheen de branding om nog wat te zwemmen. Ik keek al uit naar het fietsen, maar tijdens de laatste exit uit het water kwam ik in een wasmachine terecht. Een golf kwam over mij en ik tolde rond, happend om adem en na een 10 tal seconden zag ik de hemel terug in plaats van zand en water. Ik kon een grote hap lucht nemen vooraleer ik terug kopje onder ging in de volgende golf. Gelukkig bleef het bij deze 2 golven en kon ik al strompelend het strand opstrompelen.

Na een vlotte wissel sprong ik mijn geliefde Scarlett op voor een epische mountainbiketocht. In het begin was het modderig, glibberig en vooral draaien en keren op single tracks. Na een kilometer of 3-4 begonnen we aan het 1e deel van de grote beklimming. Deze ging redelijk vlot, maar door de vele modder kon ik wel mijn vermogen niet optimaal benutten, weinigen trouwens. Na een prachtig stukje plat op een soort van bergpas tussen 2 kloven in kwam er een stukje technisch downhill glijden voor gevorderden. Door een regenbui was dit stukje technische afdaling herschapen in een modderpartij. Op zich wel leuk, behalve dat de modder extreem overal aan bleef plakken.

Na een wat minder steile en glibberige afdaling volgde nog een anderhalve kilometer lange klim waarin we zo’n 150 hoogtemeters moesten overwinnen. Voor de snelle rekenwonders onder jullie, dit is zo’n 10% gemiddeld. Rijden was hier echter een utopie geworden door de modder. Dan maar wandelen, dat lukt ook. Dat was dan evenwel zonder de modder gerekend. Deze Hawaiiaanse modder was toch van een speciale soort, want deze bleef overal aan kleven. Iedere 10 meter wandelen werd gevolgd door stoppen om de modder van de wielen en derailleur te verwijderen. Ik probeerde nog wat om mijn fiets te dragen, maar deze woog ondertussen 15kg en het ging eigenlijk niet veel sneller. Ik wandelde deze helling af in een halfuur… Daarna volgde wel een lange afdaling waar ik kon blijven rijden.

Na een laatste langere klim die wel goed ging was er nog zo’n 8 kilometer single tracks. De meeste modder was ondertussen wel wat aan het opdrogen, maar de vele verspeelde krachten begonnen wel hun tol te eisen ondertussen. Redelijk uitgeput kwam ik de wisselzone binnen waar ik terug een vlotte wissel deed en onder de aanmoedigingen van Hans “Speaker” Cleemput kon ik beginnen aan de afsluitende trailrun.

De warmte en de lastige zwem en mtb proef begonnen serieus door te wegen, maar ik kon mijn tempo redelijk houden. De eerste helft van het parcours was vooral klimmen, de 2e helft vooral dalen met nog 1 verschroeiende klim op asfalt erin. Iedere mijl stond er bevoorrading waar ik telkens water en/of sportdrank nam en ook wat over mezelf goot om toch wat af te koelen. Op 500 meter van de finish stond Donavan me op te wachten en dol enthousiast schreeuwde hij me nog de laatste meters vooruit over het strand. Uitgepunt finishte ik dolgelukkig. I did it! Na de kwalificatie kwam ik hier met het grote doel om te finishen en om een unieke ervaring erbij te hebben. Copain Donavan was 7e in zijn categorie in een tijd van 3:38:31. Proficiat aan alle 13 de Belgen die allemaal finishten (en allemaal voor de 3 Nederlanders die meededen finishten)!

’s Avonds vond er nog een galadiner plaats en een afterparty. Ik was echter te moe en viel al tijdens het galadiner bijna op mijn stoel in slaap. Het teken om de afterparty over te slaan…

Voor de statistici onder ons:

  • Zwemmen: 1500m, 34:25 (417e plaats)
  • 1e wissel: 3:12 (we moesten hierin ook een 400-tal meter lopen)
  • Mountainbike: 3:01:23, 32km, 1.000hm (309e plaats)
  • 2e wissel: 1:38
  • Trailrun: 1:13:06 (466e plaats)
  • Totaal: 4:53:44 (349e/740 plaats)(age group 30-34: 41e/53)

Met deze wedstrijd zit mijn seizoen erop. Na nog een weekje genoten te hebben van Hawaï keerden Donavan en ik terug naar ons Belgenlandje. Na zo’n 36u kwamen we na wat vertragingen, gecancelde vluchten en dergelijke redelijk uitgeput in Zaventem aan, waar we merkten dat Scarlett terug ontbrak (samen met de rest van de bagage). 3 dagen later en waarschijnlijk enkele afterparty’s in Londen later werd ze veilig en wel thuis gebracht. Wat ze allemaal in Londen uitgespookt heeft… no (wo)man knows…

wkxterra2016255

“Mahalo” (=bedankt) aan de volgende mensen:

  • Al mijn vrienden, kennissen, familie die me aangemoedigd hebben!
  • Hans ‘Speaker’ Cleemput voor de aanmoedigingen en foto’s (3athlon.be)
  • Scarlett, alhoewel ik ze voor geen haar meer vertrouw als ik ze alleen laat.
  • Cycling Team West, een ploeg die geen gelijke kent.
  • Al degene die ik vergeet op te noemen.
  • Coach en copain Donavan, “Mahalo” voor het mooie jaar! Volgend jaar terug knallen!
  • Mijn pa en ma, die enorm veel voor mij doen!

See ya next year! Aloha

One thought on “From Aloha to Mahalo”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s