De 30-jarige man die in het water sprong en verdween

Voetnoot: Elke gelijkenis met een bestaande roman berust op louter toeval.

allan-karlsson

23 augustus 2015, het is een zonnige dag en veel zin om in de tuin te liggen heb ik niet. Daarom besluit ik om mijn boeltje te pakken en naar Deinze te gaan. Er is daar een ½ triatlon en dat ziet me er een toffe uitdaging uit. Blijkbaar is het tevens het Belgisch Kampioenschap Triatlon Lange Afstand. Terwijl ik dacht dat lange afstand een volledige triatlon was? Dit is me nog niet helemaal duidelijk, maar soit, wat is, dat is en wat gebeurt, dat gebeurt.

Ooit zei een groot staatsman: een voorbereid man is er 2 waard. En aangezien een goede voorbereiding het halve werk is, nam ik Stientje stevig onderhanden. Ik waste en wreef tot ze helemaal blonk in haar o zo mooie velletje. Ik voorzag haar van de nodige voeding zodat we zeker geen hongerklop konden krijgen van de man met de hamer. Eenmaal volledig klaar vertrokken we richting Deinze.

Stientje met voeding

Ergens tussen de ijzer en de Leie zag ik een mannetje langs de kant van de weg zitten. Ik stopte en vroeg aan het mannetje: whatskeburt? Bleek dat het mannetje Bientje heette en op weg naar Deinze was samen met zijn (geleende) Boardman. Zijn vervoer was echter met de noorderzon verdwenen, samen met de koffer drugsgeld die hij geheel toevallig in handen gekregen had. Het was uiteraard jammer van die 50 miljoen euro die verloren gegaan waren, maar wat is, dat is, en wat gebeurt, dat gebeurt. Ik had zo’n medelijden met dat mannetje dat ik hem voorstelde om zijn 1e persoonlijke sponsor te worden en hem gratis naar Deinze te brengen. Ik moest toch geheel toevallig ook daar in de buurt zijn.

In Deinze aangekomen bleek zo ongeveer de ganse Belgische triatlonwereld er aanwezig te zijn. Ik ga geen namen noemen, want anders vergeet ik er, en dan volgen boze reacties enzovoort. Bientje en ik namen in de wisselzone afscheid van Boardman en Stientje en gingen richting jachthaven. Waarom was me niet geheel duidelijk, maar blijkbaar was het daar te doen. Om klokslag 9u45 (terwijl er dan eigenlijk geen klokslag te horen viel) sprong ik in het water en verdween. Als haringen in een tonnetje, als palingen in het groen of als vis in de Leie zwommen we richting Gent. Aangezien ik vond dat Gent wat te ver was, keerde is na een tijdje toch terug richting Deinze en na officieel 1,9 kilometer klauterde ik uit het water. Bientje was onderweg ergens verloren gezwommen, want hij was in geen velden te bespeuren.

Ik kwam bij Stientje en dacht eventjes eraan om te wachten op Bientje, maar aangezien hij de koffer met drugsgeld toch kwijt was, had ik geen behoefte om langer op hem te wachten. Ik besprong Stientje en vertrok met de fiets richting Landegem. Dat leek me een strak plan. Op het einde van de markt in Deinze zag ik een ander mannetje staan. Het was Glenneman en hij had een mooi bordje mee. Een supporter warempel!

VIRB Picture
VIRB Picture

Ik lachte me een breuk met het insidermopje. Gelukkig heeft Stientje geen humor want ze besteedde er nauwelijks aandacht aan en knalde richting Landegem. Toen we aankwamen in Landegem bleek er daar eigenlijk niets te zijn behalve een kerk, wat huizen en een kanaal. Ik vond het er maar een dooie boel en keerde terug richting Deinze om mijn supporter te verblijden met een bezoekje. Ondertussen had Bientje me al ingehaald, en besloot om niet te wachten, aangezien ik ook geen koffer met drugsgeld bij me had.

Terug in Deinze was mijn supporter verdwenen. Er was echter een supporter voor Stientje! Glenneman toonde een volgende bordje en dit motiveerde Stientje om voor de fun nog eens tot in Landegem te knallen. Aangezien er daar nog altijd even weinig te doen was, keerden we maar terug.

VIRB Picture
VIRB Picture

Terug in Deinze aangekomen, bleek onze supporter verdwenen te zijn. We vermoeden dat hij de koffer met drugsgeld gevonden had en tjah, dan ben je weg natuurlijk. Ondertussen had ik een fijne tijd met Stientje en we trokken nog tweemaal richting Landegem. Op het einde vertraagden we wat om het moment van afscheid toch nog een klein beetje uit te stellen. Maar in Deinze aangekomen was het moment toch daar: het afscheid. Met veel pijn in mijn hart liet ik Stientje achter. Bij deze wil ik even van de hak op de tak springen en ook nog wat sluikreclame maken voor de 1e Cycling Team West MTB Toertocht. We hopen dat iedereen zijn of haar mountainbike van stal haalt, hem afstoft en naar onze toertocht komt. En voor de minder sportievelingen onder ons, je mag ook gewoon naar de bar komen.

flyer toertocht 2015

Om terug te gaan naar de hak. Ik deed mijn loopschoentjes aan en begon aan wat een lange lijdensweg zou worden, maar wat is, dat is en wat gebeurt, dat gebeurt. En met een goed glas wijn zouden de meeste wereldproblemen verholpen kunnen worden (hier kom ik later ooit nog op terug). Maar soit, terug naar het lopen. Tijdens het fietsen had ik het plan opgevat om de 21km te lopen in een uurtje en vijfenveertig minuten maximaal. Na een kilometer of 2 gooide ik het ondertussen waardeloze plan maar in de Leie. Ondertussen waren de volgende supporters zonder spandoek/blaadjes aangekomen, waarvoor bedankt. Het lopen ging me echter niet zo goed af, en het was te warm, en er liep te veel volk en ik zag een roste muis. Ik maakte kort kennis met deze roste muis en besloot in zijn pas te blijven om toch nog een beetje tempo te lopen. Samen liepen we richting finish, maar aangezien de roste muis geen snelle poes was, liet ik hem toch maar achter en kon zo alleen finishen in 5u21m en een handvol seconden. Voor de roste muis, voor Frederik Van Lierde en na 197 andere mannetjes en vrouwtjes. Ondertussen bleek dat Robin na een dom misverstand die volledig zijn eigen schuld was slechts 4e was geworden. Blijkbaar kocht hij de jury om (zou het dan toch hij zijn die de koffer met drugsgeld heeft?) en zo mocht hij het podium op. Proficiat aan Bientje en mezelf. Samen zijn we een volledige Iron man. Respect!

Tevreden keerden we naar huis zonder fietsen (Boardman en Stientje keerden al wenend terug naar hun rechtmatige eigenaar, respectievelijk Hans Cleemput en Donavan Leyn). De grote vraag is nu echter nog altijd: wie heeft de koffer met het drugsgeld? Soit, ik vertrek nu naar Bali, waar ik ga trouwen met een Nederlandse rijschoolinstructrice en de rest van mijn leven cocktails ga drinken zonder parasolletje maar met een rietje. Arrividerci!

sunset_coctail_preview

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s