BeMC: the hardest mountainbike tour in the Benelux

Na het BK Duatlon van vorige zondag stond dit weekend er iets helemaal anders op het programma. Ik zou voor de 1e maal deelnemen aan de BeMC. De BeMC staat voor de Belgian Mountainbike Challenge. Dit is een 3-daagse rittenwedstrijd waar in totaal 262 kilometer gereden en 7700 hoogtemeters overwonnen moeten worden. Volgens de organisatie “onderscheidt de BeMC zich van de andere meerdaagse evenementen in de Benelux door de lastigheidsgraad van het parcours en de kwaliteit van het deelnemersveld. De BeMC uitrijden is een prestatie waarop zowel wedstrijdrijders als recreanten oprecht fier mogen zijn.” Ik kan dit na 3 dagen biken enkel maar beamen… Met 3 van ons team stonden we er aan de start (Peter, Robin en mezelf), en ook Donavan deed dit jaar terug mee.

Featured image

Op dag 1 stond de kortste rit op het programma: 67km met 2250 hoogtemeters. De start werd om 11u gegeven in het centrum van La Roche, en net voor de start maakte ik kennis met Carl Meersman. Een heel toffe en aangename jongeman, het kan ook niet anders uiteraard met zo’n voornaam. Het startschot werd gegeven en weg waren we. De startklim was de col du haussire, een echt beest. Ik kwam als eerste boven van onze ploeg (mede door mijn goede startpositie in de startbox). Daarna kwamen Robin, Donavan en Peter al snel mij voorbij gereden. Ik besloot om rustig aan te doen, er zouden nog 2 zware dagen volgen. Na een 10-tal kilometer kreeg ik echter Peter terug te pakken. Hij klaagde wat over het parcours (het ging te veel bergop, de bergaf waren net autostrades…) Peter had duidelijk zijn dagje niet.

Zoals meestal in een wedstrijd kom ik ook wat vrouwen tegen, en één ervan nestelde zich in mijn wiel en bleef er zo’n 20km inzitten. Ik hoop dat ze, Kim Saenen, heeft kunnen genieten van mijn ‘kopwerk’ en mijn ‘achterwerk’. Na 48km zag ik in de verte een knaloranje helm. Ik moest kiezen, ofwel blijf ik kopwerk doen voor Kim, ofwel rij ik naar dat kleine mannetje met zijn oranje helm toe te rijden. Ik koos voor Donavan en hij had weeral eens lek gereden. We reden samen verder. Bij de 2e passage van de muur van Borzee moest ik echter passen op Donavan’s tempo en liet ik hem rijden. Gelukkig heef hij een kleine blaas en kon ik hem zo terug inhalen. Ik nam tijdens de sprint de kop en probeerde zoveel als mogelijk de deur dicht te doen, maar een klein mannetje als Donavan vindt altijd wel een gaatje, en dus won hij nipt de sprint voor mij. Ik werd 33e bij de Masters 1, Donavan 59e bij de Fun. Robin finishte heel knap als 22e in zijn categorie (FUN) en Peter ging zijn achterderry testen op zijn plooibaarheid, en dus moest hij opgeven.

De 2e dag stond er 95km op het programma met zo’n 2300 hoogtemeters. Op de startklim stonden Glenn, Ellen, Hannelore en Mia ons aan te moedigen, waarvoor dank. Mijn benen van de dag ervoor voelden nog relatief goed aan, en terug besloot ik om geen gekke dingen te doen. Ik vond onderweg een compagnon, Stefan Maertens, waarmee ik 20km aan een stuk mee kon babbelen. Hij is een specialist in self-supporting trails van 1.000km en meer. Er bestaan dus nog veel grotere zotten dan mezelf… Verder een rustige rit die toch lastiger was dan gedacht. Aangekomen in 5:13:07 als 31e Master 1. Peter finishte als 9e bij de Masters 2, Robin werd 32e bij de Fun (inclusief vervangen lekke band) en Donavan werd 13e bij de Fun (en moest terug een lekke band vervangen). ’s Avonds kreeg ik nog een massagebeurt van onze kinesist in spe Glenn, waarvoor speciale dank.

De 3e dag zou de lastigste dag worden. 99km en 3000 hoogtemeters en een ochtendlijk verjaardagsfeestje voor Glenn. Enkel echte mannen en vrouwen rijden deze rit helemaal uit heb ik van horen zeggen. De eerste 40km waren enorm snel en ik deed er zo’n 2u over, 20km/h gemiddeld dus. Het plezantste stuk was ongetwijfeld het voormalige wereldbekerparcours in Houffalize. Puur genieten! Wat daarna volgde was andere koek. Het parcours begon zwaarder en zwaarder te worden. Ik haalde Peter in nadat ik een korte plaspauze gehouden had. Ik voelde me nog redelijk goed en reed alleen verder. Na de laatste bevoorrading waar ik al begon te aperitieven met chips en wat tuc-koekjes begon het allerzwaarste stuk. Ik zat door mijn beste krachten maar beet toch door. Op de laatste klim kwam zowaar Peter nog aansluiten, en met enkel nog een afdaling voor de boeg wist ik hoe laat het was. Peter zijn bijnaam is dan ook niet zomaar “Cowboy Peter”. Ik probeerde nog om hem te volgen, maar er was geen beginnen aan voor mijn vermoeide lichaam. Heel tevreden kon ik mijn “Finisher T-Shirt” gaan afhalen. Dag 3 geëindigd als 34e masters 1. Peter werd 13e Master 2 en Robin 20e Fun-rijder. Donavan had een pijltje gemist, wat verkeerd gereden. Heel jammer want zo moest hij zijn sterke trainingsweek toch met een DSQ beëindigen.

Uiteindelijk werd ik 40e Master 1+2 in 15:05:46 en werd 131e op een totaal van 516 deelnemers. Robin werd heel knap 22e Fun. Peter had DNF in totaal door zijn opgave tijdens dag 1 en Donavan kreeg DSQ aan zijn broek door de laatste dag. Tevreden maar moe keerden we huiswaarts om onderweg nog te stoppen in een Amerikaanse roadmovie frituur. Bedankt aan de vele mensen die ik onderweg ontmoet heb, mee gepraat heb en die mij aangemoedigd hebben tijdens de laatste kilometers op dag 3. Ook bedankt aan Donavan, Robin, Glenn, Peter, Mia, Hannelore en Ellen voor het mooie weekend. Op naar de volgende wedstrijd, normaal gezien de kwarttriatlon van Bredene – Oostende op zondag 31 mei.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s