How to become a rich man: Step Four: The Polish Way

Vrijdag 11 augustus, te midden van de zomer, start ik de motor van mijn wagen en vertrek ik via Moorsele, Stasegem, Werchter en Aken richting Krakau, Polen. Op de desbetreffende plaatsen pik ik achtereenvolgens Benja, Donny, Bryan en Emiel op. Met zijn 5 komen we via een nachtje Wroclaw (echt een mooie en leuke stad, zeker de moeite om te doen) aan in Krakau. Daar sta ik op zondag aan de start van Xterra Poland. Vorig jaar was ik hier al aanwezig en dit ging me toen goed af.

IMG_20180811_221733270 Foto: Krakau by Night

Op zondag mochten we terug zwemmen in de oude steengroeve en het water had toch iets warmer dan vorig jaar. Luid aangemoedigd door de vele mensen zwom ik een goede tijd (24min voor zo’n 1500m). Daarna was het terug genieten en afzien tegelijk op de mountainbike. Prachtig parcours met single tracks, grotpassages en luide aanmoedigingen van de vriendjes die kwamen supporteren. Gelukkig riepen ze luid want ik was ze bijna voorbij zonder ze gezien te hebben, wat op zich nu ook geen ramp was. Ik moest namelijk nog een week op hun smoeltjes kijken tijdens onze roadtrip. Na 2 rondjes in goed 2 uur te mountainbiken mocht ik Scarlett terug achterlaten in de wisselzone en mocht ik gaan trailen.

IMG_20180812_142756999Foto: supporterend vriendje

Het trailparcours hadden ze dit jaar nog wat zwaarder gemaakt en zo trailde ik in een klein uur richting finish. Na 3:32:56 mocht ik eindelijk rusten. Geen superchrono maar toch tevreden van het resultaat. En nu kwam het plezantste, een weekje roadtrippen doorheen Polen, Slowakije, Hongarije, Oostenrijk en Duitsland. Alle riemen eraf en genieten van de files in Oost-Europa en zoveel meer!

Foto’s: Liptovski Mikulas en Boedapest

Stap 4 “How to become a rich man”: ga op reis met je vriendjes (of vriendinnetjes, transgenders, aliens…) in Oost-Europa, niet duur (soms toch) en have fun! Je zal je direct rijker voelen!

Op naar de laatste stap, namelijk stap 5.

3cc68594-b824-49ad-b64a-37fabc149b54_Stap5_360x118px_EU-Schoolfruit_98ac2c5e_530x173

Foto: Stap 5

How to become a rich man: step tree: Nisramaantje!

Zondagmorgen 22 juli, ik sta nog maar eens aan de start van de Nisraman. Deze doe ik de korte afstand, net zoals het merendeel van de atleten. Ikzelf heb echter een goede reden, net zoals het merendeel van de atleten.

Soit, eerst 750 meter zwemmen in de barrage van Nisramont, daarna 20km met de koersfiets, dan 17km mountainbikefun en om af te sluiten een 8km zware trailrun. Gelukkig zijn mijn wonden quasi helemaal genezen na mijn val in de triatlon te Oudenaarde en kan ik starten. Tijdens het zwemmen voel ik dat mijn spieren nog stram zijn maar gaandeweg gaat het wel beter en beter. Ik kom na net geen 12 minuten het water uit en mag op mijn koersfiets gaan springen.

IMG_20180722_095522687

Ik besluit dit deel van de Nisraman aan te pakken zoals ik vorig jaar deed. Rustig tempo, niet te snel en nog niet in het rood gaan. Er komen een deel atleten over mij, net zoals vorig jaar, maar ik weet, ik ben de slimste, of niet, ik maak het mezelf toch alvast wijs. Na de gevreesde Mur de Maboge, waar Lore van onze logeerplaats “B&B Au Canard” foto’s staat te nemen, fiets ik de wisselzone in Nisramont binnen.

Vanaf hier is het enkel maar dikke fun. Ik spring op Scarlett en ga er als een speer vandoor (oké, het was bergaf). Twee crossings door de Ourthe en wat stijgen en dalen en single tracks later kom ik terug aan in Nisramont om terug de wisselzone binnen te lopen.

Nog 8 km trailrun op mijn favoriete parcours. The harder, the better! Ik begin terug atleten in te halen en ook nu moeten we de Ourthe nog eens crossen. Van al dat water te zien moet ik ook dringend wateren. Ik stop na de crossing in het bos en begin lustig de plantjes en bomen water te geven in deze droge zomer. Jammer genoeg is het blijkbaar ook de zomer van de wesp, want tjaka, terwijl ik daar wat sta, steekt een wesp mij in mijn been (gelukkig niet mijn derde been). Ik spring wat lustig in het rond en zo krijgen de omliggende plantjes ook wat water. Ik kan gelukkig zonder erg wel terug gaan lopen en ik trail as good as I can verder. Uiteindelijk finish ik als 11e in de Nisraman Short Distance.

IMG_20180722_123040103

Uitgeput zie ik Veronique staan en ik weet: ik heb het groot lot gewonnen! Zo ben ik terug een stap dichter bij mijn rijk-man-zijn. Stap 3: zoek je een gouden vrouw (of man of transgender of alien)

Op naar stap 4: the Polish Way!

IMG_20180721_204427961

How to become a rich man in 5 steps: step two: Flamigel

Zondag 8 juli! BK Crosstriatlon te Oudenaarde. Voor één keer niet richting Ardennen of elders, maar lekker dicht bij huis. Voor de start nog wat keuvelen met een heleboel bekende gezichten. Véronique was mee voor de support en foto’s. Na zo’n 3 kwartier vertraging (de redders waren er blijkbaar niet, foutje van de organisatie) mochten we het water induiken. Ik had geen supergevoel en kwam als 37e uit het water. Het was heet, maar desalniettemin ging ik goed van start op de mountainbike. (Bedankt aan Kris Coddens voor de foto’s)

 

Eerst het lokale parcourtje rond de Donkvijver en daarna richting de Koppenberg. Daar stond in een afdaling echter een struik in de weg. Ik crashte in ware Hollywoodstijl en schoof enkele meters over de grond. Eventjes naar adem happen en de pijn verbijten… Fiets zoeken in den dijk en al heel snel zien en voelen… dit is gedaan. Ik vind een wielertoerist die me helpt de kortste weg terug te vinden naar de finishzone. Als hij me nog herkent en me ooit tegenkomt, hij heeft nog een pint tegoed. Ik ga hem alvast niet meer herkennen…

36769248_1578692938926447_4134963048211283968_n

Na 8 kilometer fietsen kom ik aan de finishzone en zoek ik de EHBO-post op. Ik word er behandeld als een Keizer door de Rode Kruis-medewerkers. Vergeet niet jaarlijks jullie sticker te kopen, hij wordt goed besteed! Ze wassen mijn schaafwonden en ontsmetten alles netjes met onder meer Flamigel. Ze zien echter een kleine “habbe” (voor de niet West-Vlamingen: een kleine snede) aan mijn elleboog. Ze beslissen om mij met spoed naar het dichtst bijzijnde ziekenhuis te laten vervoeren.

 

De ambulance komt aangereden en ik word ingeladen. “Ambulance 3 vertrekt naar AZ Oudenaarde”. 30 seconden later: “Ambulance 3 komt aan in AZ Oudenaarde”. Jawel, terug een wereldrecord voor mij: kortste ambulancerit ooit. Eventjes nagemeten en ik kom aan dolle rit met sirenes van 400 meter! Had ik het op voorhand geweten, ik was te voet geweest. Daar aangekomen werd ik terug letterlijk in de watten gelegd en ingesmeerd met Flamigel. Ik werd ook genaaid aan mijn elleboog en kon na een uurtje vertrekken. “Komt er iemand om jou?” en “Moeten we iemand bellen?” sla ik vrolijk de wind in en maak er op deze zomerse dag nog een mooie wandeling van 400 meter van.

36895754_1578692465593161_420469679006416896_n

Daar aangekomen zoek ik Véronique die nog steeds tevergeefs langs het loopparcours staat om te supporteren. Ik kan ze via via telefonisch bereiken en ze komt al vlug en bezorgd terug. Ze geeft wat kusjes op de wonden en al snel heb ik geen Flamigel meer nodig… Het enige wat beter werkt dan Flamigel. Zo zie je maar, zelfs uit een ongeluk moet je het beste halen, namelijk geld van een occasionele sponsor zoals Flamigel. Zo kom je dus terug rijk: haal uit negatieve dingen de positieve.

Volgende bezorgdheid: zou ik binnen 2 weken kunnen starten in de Nisraman of niet? Op naar stap 3: how to become a rich man!

PS: ik werd betaald in mijn verslag per keer dat ik Flamigel vernoemde. Bij deze: Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamingo Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel Flamigel 😊 en wie tot hier geraakt is, zoek de vreemde eend in de bijt, laat het me weten en win de pint van de hulpvaardige wielertoerist die ik waarschijnlijk nooit meer terug zal zien! De eerste wint de pint!

flamigel-tube-50g.2000

How to become a rich man in 5 steps: step one: Haaien vangen!

Sharks Terra, 23 juni 2018. Op een mooie zaterdagnamiddag terwijl quasi gans België aan het kijken was naar België-Tunesië, reed ik richting Couvin om er deel te nemen aan de Sharks Terra. Dat is 500 meter zwemmen, 20 km mountainbiken en 6 km trailrunnen.

Haaien vangen dus. We sprongen het water in het meer van de Ry de Rome. Vanwaar de naam komt, wie het mij kan zeggen, zeg het mij. We sprongen dus het water en ik zwom een nette iets meer dan 500 meter in 8:59 en kwam als 19e uit het water. Ik had nergens geen haaien gezien, dus zou ik eens kijken of er in het bos geen verstopt zaten? Ik sprong na wat geklungel in de wisselzone de mountainbike op en “ging” ervan door. Ik vond al snel het ritme, jammer genoeg geen haaien. Na een goeie 55 minuten (18e tijd) mocht ik terug wisselen en mocht ik beginnen lopen. Mijn zwakste onderdeel op dat moment. Ik zag al gauw nog enkele atleten die over mij kwamen, en jammer genoeg terug geen haaien. Ik liep nog zo hard ik kon en finishte als 22e in 1u41min49s. Gelukkig kregen we nog een biertje uit het iets verder gelegen Chimay voorgeschoteld en zo kon ik gelukkig huiswaarts keren, weliswaar zonder haaien…

step one

In het terugrijden nog gestopt aan een snelwegtankstation met bijhorende shop. Snel wat recuperatiedrank kopen (nee, geen haaienvinnensoep jammer genoeg). Bij het terug autostrade oprijden merk ik iets, lap gsm vergeten! Volgende afrit afrijden, 180 graden draaien, terug rijden naar de eerdere afrit, terug afrijden en 180 graden draaien en zo terug naar het snelwegtankstation. Wie nog mee is met al dit gedraai, proficiat! Snel de shop binnen en wat ligt er nog aan de kassa: mijn gsm. Zo zie je maar, koop een goedkope gsm, laat hem wat vallen en het scherm breekt en niemand wil hem nog stelen. Zo kom je dus rijk, als er niemand iets wilt stelen van jou! Op naar stap 2: how to become a rich man!

 

Walk on Water, Cycle on Wheels and Run on Clouds.

1/8 Triatlon van Roeselare. 2 jaar terug had ik hier al eens meegedaan end an het was niet echt een succes. Een kapotte zwembril strooide water in de ogen en de rest is geschiedenis. Ik was erop gebrand om het goed te doen. Een eerste dilemma was “met of zonder wetsuit zwemmen”. Het water was officieel 20.8°C en ik twijfelde tot in de wisselzone. Als één van de weinigen zou ik zonder wetsuit starten, wat me in het zwemmen een klein nadeel gaf, maar in de wisselzone een klein voordeel. Iets voor 15u mochten we in het water en al snel konden we rustig wandelen richting start. Blijkbaar was baggeren dit jaar nog niet gebeurd en zo mochten we lekker in de modder lopen. Waar sommige mensen veel geld voor betalen, mochten wij voor toegegeven een goedkoop inschrijvingsprijsje een modderbadje nemen.

Klokslag 15u weerklonk de knal en weg waren we. Ik vond al tamelijk snel het goede ritme. Na 11 minuten was ik terug na 600 meter zwemmen en 50 meter modderlopen. Ik wisselde vlotjes en mocht zo als 18e aan het fietsen beginnen. Al snel konden we met 3 man een groepje vormen en probeerden we wat rond te draaien. Ik had het echter moeilijk en deed waarschijnlijk van de 3 het minste werk. Maar dat was nog altijd meer dan de 4e man, die aan het wiel kleefde maar geen meter kopwerk deed… Tijdens de 3e fietsronde kwamen er nog een 5-tal atleten bij ons en het tempo werd nog net iets hoger gelegd. Ik moest alle zeilen bijzetten om te kunnen aanpikken en aangezien mijn bochtenwerk op de koersfiets niet dat is, moest ik na iedere bocht een klein gaatje dichtrijden. We reden nu richting wisselzone en ik kon als laatste van ons groepje de wisselzone ingaan. Met een 14e fietstijd was ik zeker tevreden, alhoewel mijn bochtenwerk beter moet kunnen om zo minder energieverlies te hebben.

Het lopen dan. Ik wist dat dit niet mijn parcours was (plat en beton), maar het was maar 5 kilometer, dus dat moest wel lukken. Ik voelde al snel dat het overleven zou worden. Geef mij maar rotsen, bomen en een rivier om over, rond en door te lopen. Het groepje waarin ik gefietst had moest ik al snel laten gaan en het zou de schade beperken worden. Mijn gelletje die ik op de fiets gegeten had begon dan ook nog eens in mijn maag rond te draaien. Nu ja, 5km alles geven en zo weinig mogelijk plaatsen kwijt spelen, dat was de opdracht. Ik liep luid aangemoedigd verder en kon na 1u09min als 15e finishen. Redelijk tevreden met dit resultaat, maar het kan nog beter, dat weet ik wel. Het zal voor volgend jaar zijn. Nu op naar Xterra Belgium en de Sharks Terra! See ya

Double dirt, Dwars over de Mandel en LCMT

Wegens andere prioriteiten (waaronder op weekend gaan enzo) hier een “kort” verslag van mijn laatste wedstrijden. Beginnen doen we met de Double Dirt. Een duo-duatlon in een vorm van afvallingsrace. Carl Meersman was mijn partner in crime, hij zou mountainbiken, ik zou trailrunnen in het Kluisbos. De eerste ronde overleefden we vlotjes. Daarna volgde blijkbaar al de halve finale (met 3 groepjes). Daarin kon Carl aanklampen in het mountainbiken en kon ik zwaar bezweet naar winst in de halve finale snellen. Finaleplaats dus, maar nog geen zekerheid over een medaille. De beste 4 stonden aan de start van de finale. Tijdens het mountainbiken kwamen de eerste 3 samen aan in de wisselzone. Ik probeerde te volgen, maar de eerste was gaan vliegen, dus moest ik proberen de 3e af te schudden, wat me ook lukte. Een 2e plaats na een leuke “Double D” namiddag met Carl.

double dirt

Volgende wedstrijd was de 10km loop “Dwars over de Mandel”. Met mijn beperkte aantal loopkilometers in 2018 had ik er niet al te veel vertrouwen in. In zou proberen ergens tussen de 40 en 45 minuten te finishen. Aangemoedigd door een enthousiaste menigte en een nog enthousiastere Véronique liep ik de wedstrijd uit in een goeie 38 minuten (oké, het was ook maar 9.7km). Nog een dikke proficiat aan Véronique die de 3.5km liep! Go Girl!

En dan de LCMT Triatlon versie. Enkele weken voordien bekeek ik nog eens het programma en vroeg ik me af waarom ik me eigenlijk ingeschreven had. Méér dan 500km fietsen, 65km lopen en 5.5km zwemmen in 4 dagen. Welke zotten doen dat nu eigenlijk? Ik ging richting Ardennen met Robin & Julie, Carl & Nele, Véronique, Donavan en Glenn.

lcmt logo

Dag 1: 185km fietsen + 15km lopen. IK begon enthousiast aan de fietstocht. Langer dan ik ooit gedaan had en samen met een hele bende cyclomannen en vrouwen en enkele verdwaalde triatleten. Al snel vormden we een klein maar gezellig groepje en fietsten we richting het Groothertogdom Luxemburg. Daar waar de wegen goed en de taxen laag liggen. Na zo’n 90km met de wind mee in het leuke groepje en wat gekeuvel, mochten we de Mont Saint Nicolas beklimmen in Vianden. Hier begon mijn lichaam wat barstjes te vertonen tegenover de rest van het groepje. Ik kon boven nog net aanpikken en we reden verder met iets minder gekeuvel richting Echternach. En ja, vanaf daar begon mijn processie… Ik moest lossen en mocht nog zo’n 80km alleen terug rijden richting Houffalize, en nu met tegenwind. Nu ja, ik had geen andere keuze, dus deed ik maar gewoon door. Kilometer per kilometer kwam ik dichter bij Houffalize, er staken me nog was renners voorbij en ik kon hier en daar wel even aanpikken, maar moest toch meestal bergop terug lossen. Eigen tempo dus en eerlijk, ik was zelden zo blij geweest om Houffalize te zien. Na een kleine 7 uur kwam ik over de finish en moest ik nog 15km lopen. Ik besliste om te passen en mij te laten verwennen in ons huisje. Na dag  waren nog van de 15 van de 28 deelnemers die meededen voor het klassement. Ook ik was hier al eruit “gebonjoured”.

Dag 2: 500m zwemmen, 165km fietsen en 15km lopen.

Tussen 7u en 8u ’s morgens mochten we  meter zwemmen in het zwembad. Ik klokte af met een tiende tijd en was hier tevreden mee. Daarna mochten we terug 165km fietsen. Ik besliste om de kleine versie te rijden, normaal gezien zo’n 110km. Ik had achter na 500 meter de eerste afslag al gemist, en mocht dus toch de grote versie rijden. Gelukkig kwam er na 65km nog een afslag. Ik moest vanaf hier wel alleen verder aangezien de meesten de grote tocht deden. Ik fietste lustig verder en bij de laatste bevoorrading kwam ik een lokale zwerver tegen, Glennemanz genaamd. Zo kon ik de laatste 40km toch nog wat keuvelen. Ik klokte dag 2 af met 126km op de teller. Ik besliste om vandaag de loopproef wel mee te doen. Ik liep de zware omloop op een rustig tempo en kon zo mijn dag vermoeid afsluiten met een etentje met de vriendjes bij de lokale chinees in Bastogne.

Dag 3: 2500m zwemmen, 145km fietsen en 15km lopen.

Deze morgen mochten we zwemmen in het meer van Nisramont. De afstand werd ingekort tot een goeie 800 meter doordat het water zo’n 13-14 graden had. We gingen het frisse water in en gingen tussen 2 boeien liggen. Iets na 9u klonk het startschot en moesten we ons balgevoel gaan testen aan de overkant van het meer. Na 2 rondjes “de bal aan de overkant tikken” klom ik als 6e uit het water en mocht ik gaan fietsen. Het plan vandaag was terug om de kortere afstand te fietsen om mij wat te sparen. Daardoor reed ik de eerste uren van de dag behoorlijk eenzaam door België en Luxemburg. Triest werd ik er niet van, van het vele afval langs de wegen echter wel. Prachtige vergezichten, prachtige natuur en toch enorm veel afval langs de weg. Afval hoort in de vuilnisbak en niet in de natuur! Als ik eraan terugdenk wordt ik nog altijd kwaad… Vertel het gerust verder…  Na 65km kwam ik in Clervaux aan de 2e bevoorrading. Vanaf daar ging het met de wind mee richting Houffalize. Ik besloot om terug niet te gaan lopen en mijn benen te sparen voor de zondag en om pasta te gaan eten met de vriendjes bij de lokale Italiaan.

Dag 4: 2500m zwemmen, 45km mountainbiken en 18km trailrunnen.

Door het slechte weer werd het zwemmen in het meer vervangen door 500m zwemmen in het zwembad. Na wat krampachtig heen en weer gezwem kon ik terug een 6e tijd aantikken. Well done dacht ik. Dan kwam mijn favoriete onderdeel samen met mijn favoriet weer: mountainbiken bij een graad of 15 in de regen! Ik nam de kopstart en al snel kwam Niki Devoldere me voorbij gestoven. Ik liet hem gaan en er kwamen nog 3 man over mij. Ik pikte aan bij Rinus die in 4e positie reed en kwam stilletjes aan in mijn ritme. De beklimmingen gingen vlotter en vlotter en de afdalingen nog wat vlotter. Ik liet Rinus achter en ging op zoek naar de 2e plaats. Na enkele kilometer had ik deze te pakken en op een steile klim liet ik ook hem achter. Ik kreeg bijna vleugels en voelde me volledig in mijn sas. De eerste plaats zat er niet in, maar na 2 uur mountainbiken kwam ik toch als 2e over de streep. Ik besloot om vandaag nog eens alles uit de kast te halen en vandaag wel te lopen. We moesten een lus van het mountainbike parcours lopen. Ik begon dus als 2e aan deze laatste proef en kon een redelijk tempo aanhouden. Onderweg stak teammie Rinus mij nog voorbij. Hij gaf me nog wat extra moed en zo kon ik als 3e finishen deze dag. Kleine kanttekening wel, ik liep en fietste hier en daar wel wat minder de afgelopen dagen, wat me op deze laatste dag wel een voordeel gaf.

Robin werd in de mountainbikewedstrijd (3 dagen) bergkoning terwijl Carl Meersman behoorlijk wat pech had en moest opgeven in de mountainbikewedstrijd. Proficiat aan allen die geen vuilnis op de weg gooien!