Walk on Water, Cycle on Wheels and Run on Clouds.

1/8 Triatlon van Roeselare. 2 jaar terug had ik hier al eens meegedaan end an het was niet echt een succes. Een kapotte zwembril strooide water in de ogen en de rest is geschiedenis. Ik was erop gebrand om het goed te doen. Een eerste dilemma was “met of zonder wetsuit zwemmen”. Het water was officieel 20.8°C en ik twijfelde tot in de wisselzone. Als één van de weinigen zou ik zonder wetsuit starten, wat me in het zwemmen een klein nadeel gaf, maar in de wisselzone een klein voordeel. Iets voor 15u mochten we in het water en al snel konden we rustig wandelen richting start. Blijkbaar was baggeren dit jaar nog niet gebeurd en zo mochten we lekker in de modder lopen. Waar sommige mensen veel geld voor betalen, mochten wij voor toegegeven een goedkoop inschrijvingsprijsje een modderbadje nemen.

Klokslag 15u weerklonk de knal en weg waren we. Ik vond al tamelijk snel het goede ritme. Na 11 minuten was ik terug na 600 meter zwemmen en 50 meter modderlopen. Ik wisselde vlotjes en mocht zo als 18e aan het fietsen beginnen. Al snel konden we met 3 man een groepje vormen en probeerden we wat rond te draaien. Ik had het echter moeilijk en deed waarschijnlijk van de 3 het minste werk. Maar dat was nog altijd meer dan de 4e man, die aan het wiel kleefde maar geen meter kopwerk deed… Tijdens de 3e fietsronde kwamen er nog een 5-tal atleten bij ons en het tempo werd nog net iets hoger gelegd. Ik moest alle zeilen bijzetten om te kunnen aanpikken en aangezien mijn bochtenwerk op de koersfiets niet dat is, moest ik na iedere bocht een klein gaatje dichtrijden. We reden nu richting wisselzone en ik kon als laatste van ons groepje de wisselzone ingaan. Met een 14e fietstijd was ik zeker tevreden, alhoewel mijn bochtenwerk beter moet kunnen om zo minder energieverlies te hebben.

Het lopen dan. Ik wist dat dit niet mijn parcours was (plat en beton), maar het was maar 5 kilometer, dus dat moest wel lukken. Ik voelde al snel dat het overleven zou worden. Geef mij maar rotsen, bomen en een rivier om over, rond en door te lopen. Het groepje waarin ik gefietst had moest ik al snel laten gaan en het zou de schade beperken worden. Mijn gelletje die ik op de fiets gegeten had begon dan ook nog eens in mijn maag rond te draaien. Nu ja, 5km alles geven en zo weinig mogelijk plaatsen kwijt spelen, dat was de opdracht. Ik liep luid aangemoedigd verder en kon na 1u09min als 15e finishen. Redelijk tevreden met dit resultaat, maar het kan nog beter, dat weet ik wel. Het zal voor volgend jaar zijn. Nu op naar Xterra Belgium en de Sharks Terra! See ya

Double dirt, Dwars over de Mandel en LCMT

Wegens andere prioriteiten (waaronder op weekend gaan enzo) hier een “kort” verslag van mijn laatste wedstrijden. Beginnen doen we met de Double Dirt. Een duo-duatlon in een vorm van afvallingsrace. Carl Meersman was mijn partner in crime, hij zou mountainbiken, ik zou trailrunnen in het Kluisbos. De eerste ronde overleefden we vlotjes. Daarna volgde blijkbaar al de halve finale (met 3 groepjes). Daarin kon Carl aanklampen in het mountainbiken en kon ik zwaar bezweet naar winst in de halve finale snellen. Finaleplaats dus, maar nog geen zekerheid over een medaille. De beste 4 stonden aan de start van de finale. Tijdens het mountainbiken kwamen de eerste 3 samen aan in de wisselzone. Ik probeerde te volgen, maar de eerste was gaan vliegen, dus moest ik proberen de 3e af te schudden, wat me ook lukte. Een 2e plaats na een leuke “Double D” namiddag met Carl.

double dirt

Volgende wedstrijd was de 10km loop “Dwars over de Mandel”. Met mijn beperkte aantal loopkilometers in 2018 had ik er niet al te veel vertrouwen in. In zou proberen ergens tussen de 40 en 45 minuten te finishen. Aangemoedigd door een enthousiaste menigte en een nog enthousiastere Véronique liep ik de wedstrijd uit in een goeie 38 minuten (oké, het was ook maar 9.7km). Nog een dikke proficiat aan Véronique die de 3.5km liep! Go Girl!

En dan de LCMT Triatlon versie. Enkele weken voordien bekeek ik nog eens het programma en vroeg ik me af waarom ik me eigenlijk ingeschreven had. Méér dan 500km fietsen, 65km lopen en 5.5km zwemmen in 4 dagen. Welke zotten doen dat nu eigenlijk? Ik ging richting Ardennen met Robin & Julie, Carl & Nele, Véronique, Donavan en Glenn.

lcmt logo

Dag 1: 185km fietsen + 15km lopen. IK begon enthousiast aan de fietstocht. Langer dan ik ooit gedaan had en samen met een hele bende cyclomannen en vrouwen en enkele verdwaalde triatleten. Al snel vormden we een klein maar gezellig groepje en fietsten we richting het Groothertogdom Luxemburg. Daar waar de wegen goed en de taxen laag liggen. Na zo’n 90km met de wind mee in het leuke groepje en wat gekeuvel, mochten we de Mont Saint Nicolas beklimmen in Vianden. Hier begon mijn lichaam wat barstjes te vertonen tegenover de rest van het groepje. Ik kon boven nog net aanpikken en we reden verder met iets minder gekeuvel richting Echternach. En ja, vanaf daar begon mijn processie… Ik moest lossen en mocht nog zo’n 80km alleen terug rijden richting Houffalize, en nu met tegenwind. Nu ja, ik had geen andere keuze, dus deed ik maar gewoon door. Kilometer per kilometer kwam ik dichter bij Houffalize, er staken me nog was renners voorbij en ik kon hier en daar wel even aanpikken, maar moest toch meestal bergop terug lossen. Eigen tempo dus en eerlijk, ik was zelden zo blij geweest om Houffalize te zien. Na een kleine 7 uur kwam ik over de finish en moest ik nog 15km lopen. Ik besliste om te passen en mij te laten verwennen in ons huisje. Na dag  waren nog van de 15 van de 28 deelnemers die meededen voor het klassement. Ook ik was hier al eruit “gebonjoured”.

Dag 2: 500m zwemmen, 165km fietsen en 15km lopen.

Tussen 7u en 8u ’s morgens mochten we  meter zwemmen in het zwembad. Ik klokte af met een tiende tijd en was hier tevreden mee. Daarna mochten we terug 165km fietsen. Ik besliste om de kleine versie te rijden, normaal gezien zo’n 110km. Ik had achter na 500 meter de eerste afslag al gemist, en mocht dus toch de grote versie rijden. Gelukkig kwam er na 65km nog een afslag. Ik moest vanaf hier wel alleen verder aangezien de meesten de grote tocht deden. Ik fietste lustig verder en bij de laatste bevoorrading kwam ik een lokale zwerver tegen, Glennemanz genaamd. Zo kon ik de laatste 40km toch nog wat keuvelen. Ik klokte dag 2 af met 126km op de teller. Ik besliste om vandaag de loopproef wel mee te doen. Ik liep de zware omloop op een rustig tempo en kon zo mijn dag vermoeid afsluiten met een etentje met de vriendjes bij de lokale chinees in Bastogne.

Dag 3: 2500m zwemmen, 145km fietsen en 15km lopen.

Deze morgen mochten we zwemmen in het meer van Nisramont. De afstand werd ingekort tot een goeie 800 meter doordat het water zo’n 13-14 graden had. We gingen het frisse water in en gingen tussen 2 boeien liggen. Iets na 9u klonk het startschot en moesten we ons balgevoel gaan testen aan de overkant van het meer. Na 2 rondjes “de bal aan de overkant tikken” klom ik als 6e uit het water en mocht ik gaan fietsen. Het plan vandaag was terug om de kortere afstand te fietsen om mij wat te sparen. Daardoor reed ik de eerste uren van de dag behoorlijk eenzaam door België en Luxemburg. Triest werd ik er niet van, van het vele afval langs de wegen echter wel. Prachtige vergezichten, prachtige natuur en toch enorm veel afval langs de weg. Afval hoort in de vuilnisbak en niet in de natuur! Als ik eraan terugdenk wordt ik nog altijd kwaad… Vertel het gerust verder…  Na 65km kwam ik in Clervaux aan de 2e bevoorrading. Vanaf daar ging het met de wind mee richting Houffalize. Ik besloot om terug niet te gaan lopen en mijn benen te sparen voor de zondag en om pasta te gaan eten met de vriendjes bij de lokale Italiaan.

Dag 4: 2500m zwemmen, 45km mountainbiken en 18km trailrunnen.

Door het slechte weer werd het zwemmen in het meer vervangen door 500m zwemmen in het zwembad. Na wat krampachtig heen en weer gezwem kon ik terug een 6e tijd aantikken. Well done dacht ik. Dan kwam mijn favoriete onderdeel samen met mijn favoriet weer: mountainbiken bij een graad of 15 in de regen! Ik nam de kopstart en al snel kwam Niki Devoldere me voorbij gestoven. Ik liet hem gaan en er kwamen nog 3 man over mij. Ik pikte aan bij Rinus die in 4e positie reed en kwam stilletjes aan in mijn ritme. De beklimmingen gingen vlotter en vlotter en de afdalingen nog wat vlotter. Ik liet Rinus achter en ging op zoek naar de 2e plaats. Na enkele kilometer had ik deze te pakken en op een steile klim liet ik ook hem achter. Ik kreeg bijna vleugels en voelde me volledig in mijn sas. De eerste plaats zat er niet in, maar na 2 uur mountainbiken kwam ik toch als 2e over de streep. Ik besloot om vandaag nog eens alles uit de kast te halen en vandaag wel te lopen. We moesten een lus van het mountainbike parcours lopen. Ik begon dus als 2e aan deze laatste proef en kon een redelijk tempo aanhouden. Onderweg stak teammie Rinus mij nog voorbij. Hij gaf me nog wat extra moed en zo kon ik als 3e finishen deze dag. Kleine kanttekening wel, ik liep en fietste hier en daar wel wat minder de afgelopen dagen, wat me op deze laatste dag wel een voordeel gaf.

Robin werd in de mountainbikewedstrijd (3 dagen) bergkoning terwijl Carl Meersman behoorlijk wat pech had en moest opgeven in de mountainbikewedstrijd. Proficiat aan allen die geen vuilnis op de weg gooien!

Xterra Malta

Piet Piraat Piet Piraat Schip Ahoi hoi hoi… Ja we gingen naar Malta deze keer. Niet met de boot, wel met het vliegtuig. Piratenpartner was deze keer Jorn Van Der Veken terwijl Berent Brokkepap en co thuis mochten blijven!

Piet Piraat

Na een veel te lange winter met een DNF (Crossduatlon Westrozebeke), DSQ (Bike & Run Gullegem) en DNS (Grand Raid Nisramont) stond ik te popelen om naar Malta te gaan. Vrijdagavond kwamen we aan in ons knus en “Maltees-modern” appartement met roze badkamer. Zaterdag konden we gaan verkennen. Er was echter te veel wind om dit deftig te kunnen doen, en aangezien we beide voornamelijk voor het plezier gekomen waren, gingen we ons nummer gaan afhalen en keerden terug naar ons appartement. Jorn wou nog surfen maar als er te veel wind staat, dan zijn de surfclubs gesloten op Malta… (of er was te weinig volk om open te doen). Dan maar een pizza en erna nog een kort losloopje bergaf en loopje bergop.

Zondag = raceday. Jorn en ik gingen richting startplaats met de fiets en plaatsten alles netjes in de wisselzone. We mochten al wat inzwemmen, maar het water was toch nog frisser dan gedacht, zelfs met wetsuit aan. Klokslag 9u31 sprongen we het water in voor 1.500 meter zwemplezier. In het begin was het zoals gewoonlijk druk en kregen we wat “wasmachine-toestanden”. Gelukkig viel het nog redelijk mee. Tijdens de “Australian Exit” struikelde ik nog bijna over de enige steen die op het strand lag. Na een goeie 25 minuten mocht ik terug uit het water en deze keer richting mountainbike.

Na wat traplopen mocht ik Scarlett bestijgen. Omdat ik het parcours niet verkend had, was het één grote ontdekkingstocht. Onderweg kwam ik vooral stenen, rotsen en kiezels tegen. Hier en daar een struikje en wat bloemen. De vergezichten waren trouwens ook prachtig. Misschien dat ik iets te veel doseerde en te veel van het uitzicht genoot want onderweg haalden er me toch redelijk wat deelnemers in. Nu ja, na een maand maart waarin ik meer ziek was dan dat ik kon trainen was het de bedoeling om te genieten. Dus genoot ik verder van de vergezichten, “Popeye Village” en het rotsige parcours. Na 2 uur kon ik eindelijk stoppen met schudden en beven op de rotsen en kon ik beginnen lopen.

De zon was ondertussen ook van de partij en scheen volop. Leuk inderdaad, maar zoals we ondertussen weten kan dit een inspanning negatief beïnvloeden. Zo ook bij mij… Ik liep, wankelde, struikelde, kroop en waggelde verder en na een 1 uurtje lopen kon ik beginnen aan de “3e helft”.

Jorn had me in het fietsen voorbijgestoken en was reeds een halfuurtje aan de 3e helft begonnen. In Malta noemt met dit “Cisktime”. We keerden na enkele Cisk’s terug richting appartement en geloof me, dit was de zwaarste klim van dit jaar tot nu toe!

Op maandag keerden we tevreden huiswaarts terug en konden we verder trainen voor de volgende wedstrijd. Die zou er sneller komen dan ik zelf dacht, maar dat kun je in een volgend verslagje lezen. Een klein tipje: “Double D” (Of de foto hieronder er iets mee te maken heeft… Joost mag het weten)

De Mol van Kasterlee

Zondag 17 december 2017, mijn 2e deelname aan de Hel van Kasterlee. De voorbereiding liep letterlijk niet zoals vooraf gepland. Door een knie blessure amper trainingen gelopen sinds medio september. De marathon van Brugge liet ik aan me voorbijgaan en ik concentreerde me noodgedwongen op het fietsen en achter de vrouwen te lopen. Alhoewel “vrouwen” niet correct is, eerder “vrouw”. Later meer hierover…

Ik kreeg uiteindelijk groen licht van mijn Coach (hij zou eens een rood licht moeten durven tonen trouwens…) en zo startte ik voor de 2e maal in de Hel van Kasterlee.

Mol groen

De zaterdag vertrokken we (Donavan, Véronique en mezelf) al richting Turnhout waar we in onze gezellige B&B onze intrek namen. Nog even de Kerstmarkt verkennen en wat warme chocomelk drinken en vroeg ons bed in. Nadat we in onze B&B “Den Eenhoren” een stukje van de hemel gezien hadden vertrokken we zondag richting de hel.

Zondagmorgen om 5u opstaan, stevig ontbijten, kleren aandoen en richting Kasterlee. Parkeren op de parking van de plaatselijke supermarktketen uit Duitsland en opmerken dat het spiegelglad is. We glijden richting sporthal om mijn nummer op te halen en brengen alles in gereedheid.

Iets voor achten klinken de gebruikelijke liedjes door de boxen “Go to Hell”, “Highway to Hell” en andere. Om 8u wordt de wedstrijd op gang geschoten met vuurwerk en we beginnen aan onze helletocht: 15km lopen, 117km mountainbiken en nog eens 30km lopen.

De eerste kilometers waren de wegen door de vriestemperaturen behoorlijk glad, maar lopen lukte wel in de berm. Ik liep constant aan een tempo dat ik zeker deze eerste loopronde kon volhouden (behalve dan tijdens mijn 1e plaspauze). Na 1u09min kwam ik de wisselzone in als +/-160e van de 300 starters. Na een snelle wissel, waarin ik mijn ma, pa en Véronique zag staan, had ik al wat plaatsen goedgemaakt en ook tijdens het fietsen ging alles goed.

Ik fietste een 1e ronde in 1u07min en ook mijn 2e ronde deed ik in 1u07min. De 3e ronde stopte ik even voor een plaspauze en deed ik het bewust iets rustiger aan (1u13min). Tijdens de 4e ronde kwam er een ongelofelijke mist opzetten die eerst lichtjes sluimerde in de bossen maar stilletjes aan dikker en dikker werd. Ik at en dronk goed (Donavan gaf me mooi alles aan) en ik reed deze 4e ronde in 1u15min. Tijdens mijn 5e en laatste fietsronde begon ik te beseffen dat er geen mist was, maar dat er duidelijk iets mis was met mijn ogen. Ik zag niets nog scherp en moest dan maar op het gevoel beginnen fietsen. Met als gevolg 1x onderuit door een modderspoor en tegen een boom kwakken. Opstaan en verder doen, veel anders zat er niet in. De schrik zat er wel wat in en ik matigde serieus het tempo. Ik belande nog 2x in de struiken en kwam terug aan de sporthal. Ik moest nog een lusje van 5km mountainbiken en dan zat dit onderdeel erop. Ik besliste om dit toch nog te doen. Onderweg miste ik nog bijna een afslag, niet gezien… Mijn zicht werd nog troebeler en ik vertraagde nog wat meer. Op een lange dreef vloog ik plots over mijn stuur. Blijkbaar een plas niet gezien en die was toch wel een centimeter of 30 diep. Mijn voorwiel erin en ik huppakee over het stuur. Daar stond ik dan, als een klein kind huilend met de daver op mijn lijf. Uiteindelijk zag ik nog net een knop liggen en die draaide ik dan ook om. Ik klom terug op de fiets. Het was nu niet ver meer en het grootste deel was op de weg of brede boswegen zonder al te veel moddersporen. Mijn 5e fietsronde reed ik 1u30min. Duidelijk heel wat tijd verloren, net zoals mijn zicht…

Daar aangekomen snelde ik naar de wisselzone en vond op de tast nog net mijn loopschoenen. Ik deed ze aan en op adrenaline begon ik aan het lopen. In het begin ging het redelijk goed. Donavan gaf me wel aanwijzingen zoals “ een beetje meer naar rechts” of “gewoon rechtdoor”. De eerste loopronde ging nog redelijk goed (1u21min). Ondertussen zag ik letterlijk geen hand meer voor mij ogen. Mijn eigen horloge aflezen lukte niet meer dus tempo lopen op het gevoel. Ondertussen begon ook mijn knie wat lastig te doen. De weinige loopkilometers in de voorbereiding begonnen hun tol te eisen. Tijdens de 2e loopronde werd het “een tocht door het donker diediediedietie”. Na een kilometer of 5 doken we terug het bos in, en ondertussen liep ik al hand in hand met Donavan. Niet omdat we dat zo leuk vonden, maar ik had geen zin om in een Kastelse dijk te sukkelen. Ondertussen moest ik ook het tempo serieus laten gaan en ook nu en dan letterlijk en stukje gaan.

Na 1u50min in de laatste loopronde kwam ik quasi blind in de sporthal aan en moest iemand mij van de EHBO over de meet helpen, anders ging ik gegarandeerd van het podium gesukkeld zijn. Waarvoor mijn dank!

Na 10u39min13sec was mijn helletocht voorbij. Het was een hels avontuur waarvan ik de helft jammer genoeg maar half tot niet gezien heb. Met recht en reden noem ik dus vanaf nu niet meer Keizer Carfl, maar de Mol van Kasterlee!

Uiteindelijk zijn mijn ogen na een nachtje terug in orde (en controle bij de oogarts en arts). Ik kan dus met volle wijnglazen klinken op 2017, en nog meer op 2018! Ik bedank bij deze iedereen die me in 2017 geholpen heeft, dingen samen beleefd heeft, plezier gemaakt heeft enzovoort. Speciale dank voor mijn ma en pa die me altijd steunen en ook kwamen supporteren tijdens de Hel. Coach en copain Donavan bedank ik voor het afgelopen jaar en de uitstekende begeleiding tijdens de Hel, alsook het zeker een uur hand in hand lopen. Er zijn er zeker die jaloers zijn op jou! En als laatste bedank ik mijn allerliefste schat Véronique! Achter iedere sterke atleet staat een sterke vrouw, en dat is ze! Ze is er 1 uit de duizend en ik ben heel dankbaar dat ik ze gevonden heb! En nu “party-time”! See you in 2018!

IMG-20171216-WA0002

 

Finding Neom, the sequel

Indien je de vorige blogpost niet gelezen hebt, shame on you! Om deze blog te kunnen begrijpen kun je de vorige blogpost lezen, of ook niet. De keuze is aan u…

finding-nemo-tc

Na enkele weken radeloos rond te toeren, zonder Neom te vinden, besluit ik een volgende queeste te doen op zondag 17 september. Ik hoorde in de verte dat er iets aangespoeld zou zijn in De Panne. Ik dus volle gas richting De Panne. Daar staan enkele triatleten op mij te wachten en samen gaan we een kleine 2 uur op zoek. We fietsen op het strand en kijken naar de zee maar zien nergens Neom. We besluiten om het hinterland wat uit te zoeken, maar al snel zien we door het zand de duinen niet meer en moeten we teleurgesteld huiswaarts keren. Toch bedankt Kris, Ben, Lorenz en Steven.

Net toen ik mijn fiets terug in de wagen stopte en bijna al huilend terug wou keren naar huis om daar Merlin, vader van Neom, het opgeven van mijn zoektocht te melden, hoorde ik in de verte een stem. Of was het de huilende wind die ik hoorde? Ik luisterde aandachtig en ik kon de volgende woorden ontcijferen: Vvvvauban, Vvvvvesten en Vvvvvlanders Vvvvvvields. Ik dacht even diep na en enkele fracties van seconden later zag ik het licht! Het verband was Ieper! Ik moest in Ieper gaan zoeken.

07ff8e314e2798d32bfc8c39f82a9601677de34c

Ik dus snel met de auto richting Ieper. Daar riep ik de hulp in van een vergeetachtige Roby (Bientje voor de vrienden) en Wesley (Wesley voor de vrienden). We gingen richting de vesten en ik trok snel mijn Zone3-wetsuit aan. Wesley en Roby hadden weinig zin in zwemmen en besloten dus maar om elk een ander deel van het afgebakende gebied uit te zoeken. Wesley zou het hinterland uitzoeken met zijn fiets, Roby zou rondom rond de vesten te voet alles uitzoeken.

Ik wou dus snel in het water springen, maar er was echter behoorlijk wat volk op deze zonnige dag. Blijkbaar was het een triatlon die dag, “Sportics In Flanders Fields Triatlon”. Das was ook het eerste wat ik ervan hoorde, maar soit. Ik ging dus geduldig in de rij staan en wachtte af. Na zo’n 20 minuten wachten mocht ik het ruime sop kiezen, en dat sop mag je letterlijk nemen. Ik zag geen hand voor de ogen, en moest op het gevoel zwemmen en zoeken. Ik voelde nu en dan een takje, een stukje modder of wie weet andere zaken. Gelukkig zag ik net genoeg om een paal te ontwijken, anderen zwommen ertegen…

Na zo’n 16 minuten en een half minuutje later was ik het zodanig beu om in he bruine sop te zoeken, dat ik besloot om de fakkel door te geven aan Wesley. Hij moest nu maar eens op zoek gaan. Ik liep snel naar hem toe en wisselde blijkbaar als 12e bij de trio’s. Wesley ging er als een sneltrein vandoor. Hij zocht tot in Zandvoorde naar Neom, maar na een goed uur kwam hij ontgoocheld en uitgeput aan met de melding: niets gevonden… Ondertussen waren we opschoven richting plaats 5, en ons speerpunt moest nog beginnen…

Roby, Bientje dus, vergat alle zorgen en ging er als een speer vandoor. Hij staat dan ook wel echt heel scherp. Hij zocht overal naar Neom, zelfs trappen oplopen was hem niet te veel… Na een goeie 35 minuten kwam hij uitgeput aan zonder Neom gevonden te hebben. Ik zou dus terug naar Merlin moeten gaan met de droeve nieuws dat ik Neom niet gevonden had. Met ons “Sportics Trio Tri Team” werden we 4e, op anderhalve minuut van het podium. Bientje: dat moet volgend jaar beter kunnen! En Wesley en mezelf gaan er ook wel nog wat afpitsen. Toch tevreden met deze leuke namiddag.

DSC_1396

Dus terug naar huis, zonder bloemen en zonder Neom… En toen kwam er een aquarium met een grote ruit, en daar zat waarempel Neom in! Gevonden! Ik snelde ernaar toe en we juichten en kirden van vreugd. Ik bracht Neom terug naar zijn vader en moeder en zo is het verhaaltje toch vrolijk uit!

 

 

 

Finding Neom

Elke gelijkenis met bestaande personen, gebeurtenissen, activiteiten, aangehaalde voorbeelden of namen van personen berust op louter toeval.

Zaterdag 26 augustus. Ik ben Carfl en krijg een berichtje van Merlin, vader van Neom. Neom is blijkbaar op weg naar school verdwenen (ja, vissen moeten naar de school in de vakantie)! Hij moet ergens tussen Oostkerke en Sluis de weg kwijt geraakt zijn! Ik besluit direct om samen met Merlin op weg te gaan om Neom terug te vinden! Voor we vertrekken roep ik nog snel wat andere vissen bij elkaar, want hoe meer vissen hoe meer vreugd! Onder andere Glenn en Vincent geven zich vrijwillig op, en omstreeks 13u vertrekken we vanuit Oostkerke met een mega aquarium op wielen richting Sluis. Onderweg kunnen we nog wat genieten van het landschap met deskundige uitleg van onze plaatselijke gids.

Eénmaal aangekomen in Sluis worden we om 13u30 te water gelaten en met een kleine 40 vis spartelen we vol ongeduld op het sein om te vertrekken. “Tuuuuuut” is het sein, en daar gaan we dan, op zoek naar Neom. Plets plets plets…

Als snel verspreiden we ons in alle richtingen, maar toch vooral in de richting van Oostkerke. We kijken allemaal goed rondom ons en al snel zie ik het gevaar in de lucht hangen: een ooievaar is boven ons aan het cirkelen. Ik besluit om hem op een dwaalspoor te brengen en begin te blaffen als een hond. Ik zie de ooievaar twijfelen “Is dit nu een vis of een hond”? Hij neemt echter het zekere voor het onzekere en besluit weg te vliegen. Oef, daar we zijn we even aan een ramp ontsnapt! “Ooi Revoir“ roep ik nog snel.

ooievaar-white-stork-04

Ondertussen merk ik op dat het wel vlotjes gaat, maar zonder Neom te zien of een zelfs maar een spoor van hem… Even later zie ik in de verte de brug van “Hoeke” opduiken. Daar is een rustplaats voorzien met een hapje en een drankje. Er was cava beloofd, maar ik zie enkel plastieken zakjes met een waterachtige gel in met citroensmaak en wat water uit een bidon. Ik laat het me echter wel smaken en drink nog snel een extra slok water. Ik roep nog een bedankje en ga weer snel verder met mijn zoektocht. Net voorbij de bevoorrading ruik ik duidelijk pannenkoeken. Ik zie dan ook een brasserie op mijn rechterkant liggen. Ik twijfel even, maar mijn missie is nu even belangrijker dan pannenkoeken eten. Moeilijk te geloven, maar ik ga wel degelijk door! Plets plets plets…

Ik begin nu onder stoom te komen en begin hier en daar wat andere vissen in te halen. Het zijn echter vooral vissen die de 10km (jawel 10km) zwemmen. Ik zoek verder naar Neom maar zie geen enkel spoor van hem. Ik zie enkel links en rechts bomen, riet en water, en dat al meer dan een uur en een half. Dus nog wat plets plets plets…

Plotsklaps zie ik langs de oever 2 louche figuren op de uitkijk staan. Ze houden duidelijk alles in de mot en ik ben direct op mijn hoede. Ik zwem het riet in en bespied hen. Ik sluip doorheen het riet heel stilletjes dichterbij. Om mezelf niet te verraden kwaak ik nu en dan eens zodat ze enkel maar het vermoeden van een kikker kunnen hebben. Als ik dicht genoeg ben, zie ik dat het geen louche figuren zijn, maar mijn ma en pa. Ik roep luid en zwaai, maar blijkbaar ben ik in het water onherkenbaar. Ik besluit dan maar om door te zwemmen en mijn missie “Finding Neom” te volbrengen.

1590

Een kwartiertje later zie ik een gele boei op mijn linkerkant. Was dit niet het lievelingsspeelgoed van Neom? Hij moet deze hier verloren hebben. Ik ben op het goede spoor! Ik zwem sneller en sneller en zie in de verte iets midden op het kanaal dobberen. Ik zet mijn eindsprint in want ik zie dat het iets oranjeachtig is. Zou dat Neom zijn? De laatste plets plets plets…? Ik kom aan en zie dat het een oranje rubberbootje is…

knbrd_reddingsboot-800x600

Ik besluit dat het na 7km zwemmen in 2u02min voldoende is voor vandaag. Ik finish ruimschoots binnen het doel van 2u06-2u10min en ben dus deels tevreden, enkel Neom vinden is me niet gelukt. Ik heb Merlin nog niet kunnen helpen en hij blijft ontroostbaar.

Er rest ons nu enkel nog de vraag: waar is Neom? Zullen we Neom nog terugzien? Zal hij nog kunnen spelen met al zijn vriendjes in de toekomst?

#openeinde #wordtvervolgd…

O ja, moest je nu zondag nog niet weten wat gedaan: slechts 1 adres: VTT Wijtschate!

TOURTOCHT 2017

3 vliegen in 1 klap!

16/08/2017: ik ben terug uit verlof en dus heb ik terug tijd om ‘s avonds mijn verslagen te schrijven. In het verlof heb ik hier uiteraard geen tijd voor. Veel te drukke bezigheden zoals boeken lezen, luieren, warempel zelfs shoppen krijgt in deze periode van het jaar voorrang. Omdat ik ondertussen al 3 wedstrijden gedaan heb, krijgen jullie nu een 3 verslagen voor de prijs van 1! En dan te bedenken dat de solden officieel al voorbij zijn!

drie vliegen in een klap

Vlieg 1 en 2: EK Targu Mures (Roemenië)

Na de Nisraman volgde in een sneltempo nog 2 wedstrijden. Dit waren het Europees Kampioenschap Crossduatlon en Crosstriatlon, respectievelijk op donderdag 26 juli en op zaterdag 28 juli, en beide in Targu Mures. Roemenië. Nu was ik daar vorig jaar nog geweest samen met Bientje en Kris (Coddens) voor het EK Crossduatlon. Nu dus voor 2 EK’s.

Om het kort te houden: dit jaar waren de volgende mensen van de partij:

  • Kris Coddens (enkel duatlon wegens blessure)(Pro)
  • Nele Vermeulen (enkel duatlon wegens niet zwemmen)(Age Group 30-34)
  • Didier Vandenbosch (duatlon en triatlon) (Age Group 50-54)
  • Don Jorno Van Der Veken (duatlon en triatlon) (Age Group 30-34)
  • Anne-Sophie Maréchal (triatlon) (U23)
  • Donny Leyn (triatlon) (U23)

Targu Mures ETU European championship Cross duathlon & triathlon

En ik dus. Duatlon en triatlon in de age group 30-34 jaar. Op donderdagmorgen begonnen we met alle age groupers aan ons EK Crossduatlon. 6,2 trailrun, 20km mountainbike en 3.1km trailrun. Zoals altijd in een duatlon wordt er enorm snel gestart. Ik startte redelijk behoedzaam en vond al snel een redelijk tempo. Op de lange klimmen bleef ik koppig lopen, wandelen is voor als ik ooit op pensioen geraak. Ik wisselde als 6e in mijn age group. Nu kwam normaal mijn sterkste deel, mountainbiken. Ik kon goed tempo maken en schoof een plaats op naar de 5e plaats. De 4e plaats was echter te ver weg om deze te kunnen pakken (en hij reed te snel ook eerlijk gezegd).

Het laatste rondje lopen was uiteindelijk overleven en vooral blijven lopen op een zwaar doch niet echt technisch loopparcours (tot mijn spijt). Uiteindelijk 5e in mijn age group 30-34 jaar. Vorig jaar werd ik hier nog 4e, maar dit jaar was het deelnemersveld wel een pak sterker, dus tevreden. Vlieg nummer 1 was binnen.

Daarna recupereren en nog eens recupereren voor de wedstrijd van zaterdag, de Crosstriatlon. Hier was het 1km zwemmen, 24km mountainbiken en 6.2km lopen. Ik voelde mijn wedstrijd van donderdag nog in de benen zitten, maar het was mooi weer en we konden knallen! We doken het water in van een plaatselijke bassin en ik zwom zoals meestal eerst traag, dan op snelheid komend wat kris kras scheef, maar zo kon ik wel wat plaatsen goedmaken. Ik kwam Jorno tegen in het water en ook hem stak ik voorbij. Ik kwam als 5e in mijn age group uit het water en kon snel wisselen. Op de 1e startklim vloog ik echter niet, terwijl mijn concurrenten dit wel deden… Ik werd al snel ingehaald langs alle kanten, ook Jorno haalde me in en ik wenste hem veel succes en hoopte dat hij een medaille in de wacht kon slepen. Ik moest kalm blijven, mijn eigen wedstrijd rijden enzovoort, dat zegt Donavan toch altijd?! Ik deed dit dan ook en kwam er na een 1e ronde toch wat door. Ik kon terug meer tempo maken en vond het plezier in het mountainbiken terug. Op het einde zat ik wel wat door mijn beste krachten en dan moest ik nog beginnen lopen. Uiteindelijk redelijk gelopen en als 10e gefinished. Niet 100% tevreden, maar na de zware duatlon op donderdag toch terug een leuke wedstrijd gedaan.

De uitslagen van de anderen:

  • Kris Coddens: Duatlon Pro: Brons
  • Nele Vermeulen: duatlon age group 30-34: Goud
  • Didier Vandenbosch: duatlon en triatlon Age Group 50-54: zilver en goud
  • Don Jorno Van Der Veken: duatlon en triatlon Age Group 30-34: zilver en 5e plaats
  • Anne-Sophie Maréchal: triatlon Pro: 11e
  • Donny Leyn: triatlon U23: 12e

Donny was ziek en had een echte ***dag. Het feit dat ik op zaterdag net iets sneller was in de triatlon of hij op zondag zegt zowat alles. Gelukkig hadden we nog een 3e vlieg in het vuur zitten, namelijk Xterra Polen 2 weken later.

vuurvlieg

Vlieg 3: Xterra Polen (Krakau)

Na een weekje rust thuis (boeken lezen, luieren en andere zaken) vertrokken Donavan en ik op reis naar Polen. Eerst zouden we 2 dagen naar Zakopane gaan, een bergdorp vlakbij het Tatra-gebergte en bij de Slovaakse grens. De eerste avond gingen we gaan traillopen. In de avondschemering bergop; in het donker bergaf. Gelukkig kwamen we Eva-Maria tegen die ook aan het trailen was met lichtje. We sloten ons maar al te graag aan en trailden zo met toch een beetje licht. De volgende dag gingen we mountainbiken en konden genieten van mooi weer, een onweer, mooie vergezichten, prachtige paadjes, de Slovaakse grens en Polen die geen Engels kunnen en Zakopane niet weten liggen. ’s Avonds nog wat baantjes proberen te trekken in het Aquapark en wat door buizen glijden.

20904580_10212725217060726_1017323381_o

De volgende dag ging het richting Krakau en die dag gingen we ook Auschwitz en Auschwitz-Birkenau bezoeken. Na een wilde rit in een autobus kwamen we daar aan en na zo’n bezoek doet je dit toch even alles relativeren. Hoe goed hebben we het wel niet? Hoe verschrikkelijk was dit? Het is bijna niet te vatten…

Op zaterdag gingen we de Xterra verkennen. Na zo’n 5km brak mijn ketting en na zo’n 5.01km viel Donavan plat. In de regen keerden we te voet terug in wat we dachten dat de juiste richting moest zijn. Gelukkig was het de juiste richting en na een halfuurtje wandelen konden we onze fietsen laten herstellen in de aankomstzone. In de namiddag verkenden we dan de rest van het fietsparcours.

20961137_10212725216500712_927353476_o

Zondagmiddag dan, de wedstrijd zelf. Het water was warm genoeg om zonder wetsuit te zwemmen (verplicht), maar eens in het water betwijfelden we dit toch sterk. Lichtjes onderkoeld begonnen we aan het 1500 meter zwemmen. Het ging bij mij redelijk goed en ik kwam een half minuutje voor een iets meer onderkoelde Donavan uit het water (te scherp staan is duidelijk nergens goed voor). Om Donavan tijdens het fietsen niet te storen, liet ik hem in de wisselzone netjes voor (of ik wisselde gewoon te traag). Het fietsen was redelijk veel singletrack, draaien, keren, door een grot rijden, en nog enkele langere tussenstroken. De eerste ronde ging heel goed en er haalden me maar weinig atleten in. In 2e ronde kon ik nog enkele vrouwelijke Pro’s inhalen (die vroeger gestart waren), maar jammer genoeg kreeg ik af te rekenen met buikkrampen en ik moest noodgedwongen eventjes stoppen voor een noodzakelijke doch deugddoende stop. Na een 2-tal minuutjes kon ik mijn weg verder zetten. Na de wissel kwam de 10km trail lopen (die er eigenlijk zo’n 8km was). In het begin nog wat last van mijn buik, maar gaandeweg kwam ik meer in mijn ritme en ging het beter en beter. Ik finishte uiteindelijk als 65e (op +/-220 deelnemers) in een tijd van 3:16:53. Ik werd hiermee 6e in mijn age group 30-34 (van de 26). Mits wat minder krampen zat er hoogstens een 4e plaats in, het podium was echt te ver weg.

Donavan had een sterke race ondanks zijn lichte onderkoeling. Hij werd 20e algemeen en 3e in zijn categorie (20-24 jaar) in een tijd van 2:57:14. Ondanks dat hij heel diep geweest was, konden we er ’s avonds toch nog een mooie afterparty van maken in Club Local te Krakau. De dag erop keerden we tevreden van een mooi tripje huiswaarts. Bedankt aan Donavan voor het gezelschap!

Nu op naar zaterdag 26 augustus. Ik ga er de strijd aan met Glenn in het Vaartzwemmen te Oostkerke. Om ter snelst 7km zwemmen in open water. Iedereen die ons wilt komen bewonderen, van harte welkom! En zoals al eerder beloofd, iedereen die komt supporteren wordt getrakteerd! See ya!